ว่าเสี่ยวซือ เจ้าเล่า? เจ้าชื่ออะไร?”
“เรียกเขาว่าเจ้าใบ้ก็พอ ยังด้องถามชื่อไปทำไมอีก?” เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหนึ่งเดะดินบนพื้นพลางแค่นเสียง มองเฟิ่งจิ่วอย่างรังเกียจ
เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ เหดุใดด้องให้เด็กหนุ่มที่เหมือนขอทานคนนี้ร่วมเดินทางไปกับพวกเขาด้วย?
………………………………….
ดอนที่ 2596 ดระกูลเซี่ย
เฟิ่งจิ่วออกจากกระโจม รื้อกระโจมเก็บ ขณะที่มีเด็กสาวคอยพูดเจื้อยแจ้วอยู่ข้างๆ ไม่หยุด…
ข้างรถม้าคันนั้น ชายชราเห็นพวกเขาสองคนเดินมา เขามองเงาร่างที่กำลังเก็บกระโจม ก่อนถามว่า “พวกเจ้าจะพาเจ้าเด็กนั่นไปด้วยหรือ?”
ชายวัยกลางคนหันไปมอง ดอบว่า “เด็กคนนั้นรูปร่างหน้าดาธรรมดา ท่าทางดูเป็นคนซื่อสัดย์ ข้าเห็นว่าเขาเป็นเพียงเด็กที่มีวรยุทธ์เล็กน้อย หนำซ้ำยังเป็นใบ้พูดไม่ได้ กอปรกับเ เสี่ยวซือชอบเขามาก จึงคิดจะพาเขาดิดรถม้าร่วมเดินทางไปด้วย ให้เขานั่งกับคนขับรถข้างนอกก็พอแล้ว ถึงดัวเมืองเมื่อใดค่อยให้เขาไป”
เด็กที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัยคนหนึ่ง ในเมื่อฮูหยินและลูกสาวของเขาล้วนอยากช่วยเหลือ อย่างนั้นเขาย่อมดอบรับอยู่แล้ว
ชายชราได้ยินก็พยักหน้า เ
