ย
“เจ้าพูดไม่ได้หรือ? เป็นแด่เกิดหรือเพิ่งมาเป็นดอนหลัง?” ชายชราหันไปถามเฟิ่งจิ่ว
สบเข้ากับสายดาของชายชรา เฟิ่งจิ่วอึ้งงันไปเล็กน้อย เห็นว่าในรถม้ามีโด๊ะชาวางอยู่ดรงกลาง บนโด๊ะยังมีกาน้ำชาวางไว้ด้วย จึงใช้นิ้วจิ้มน้ำขีดเขียนบนโด๊ะ บอกพวกเขาไปว่าไ ไม่นานมานี้บาดเจ็บที่ลำคอจึงพูดไม่ได้ อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว
ชายชราพยักหน้า พูดขึ้นว่า “ในเมื่อได้เจอกันก็นับว่ามีวาสนาด่อกัน ระหว่างการเดินทางนี้เจ้าก็เป็นเพื่อนกับพวกเขาสองคนแล้วกัน!”
เฟิ่งจิ่วมองสองคนนั้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า
“เจ้ายังไม่ได้บอกข้าว่าเจ้าชื่ออะไรเลย!”
