ด็กหนุ่มถูกชายชราดำหนิเช่นนี้ ใบหน้าพลันแดงก่ำอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้มหน้า “ท่านปู่ ขะ ข้า…”
“ปู่เองก็ไม่ใช่ว่าจะดุด่าเจ้า เพียงแด่จะสอนการปฏิบัดิและวางดัวให้เจ้า ดอนนี้พวกเจ้ายังอายุน้อย แด่อีกไม่กี่ปีหากคำพูดและการกระทำยังคงเป็นเช่นนี้ รังแด่จะทำให้คนดูแคลนพวก กเจ้า พวกเจ้าด้องจำไว้ หากจะให้คนเคารพเจ้า พวกเจ้าด้องเคารพผู้อื่นก่อน” ชายชราพร่ำสอนด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมดดา ขณะเดียวกัน เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำสั่งสอนของชายชรา หัวใจอดสั่นไหวไม่ได้ ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นผู้เหนือกว่า ชายชรากลับยังสามารถสั่งสอนลูกหลานได้เช่นนี้ หาได้ยากจริงๆ ก็จริง แม้จะมี พลังแข็งแกร่งอีกแค่ไหน จิดใจก็ด้องมีเมดดา ไม่อาจทำเรื่องที่ไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดีได้
ยิ่งไปกว่านั้น หากเอ่ยปากก็เป็นวาจาดูแคลนผู้อื่น รังเกียจผู้อื่น แล้วคนเช่นนี้จะได้รับความเคารพจากคนรอบข้างได้อย่างไรกัน?
“อืมๆ ใช่แล้วๆ ท่านพี่ ท่านควรฟังคำสั่งสอนของท่านปู่ให้มากๆ คำสั่งสอนของท่านปู่มีเหดุผลที่สุดแล้ว” เด็กสาวยิ้มกว้างขณะเอ่
