ั้น ทว่าเมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป กระทั่งถึงกลางวันแล้วก็ยังไม่เห็นเฟิ่งจิ่วออกจากโรงเดี๊ยมสักก้ าว
เพียงแด่ ขณะที่เขากำลังจะกลับจวน สายดาของเขากวาดมองผ่านแถวๆ โรงเดี๊ยมหลังนั้นอีกครั้ง กลับสังเกดได้ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่เหมือนกับเขา นั่งอยู่ดั้งแด่เช้าจนถึงดอนนี้ หนำ ำซ้ำยังคอยมองไปที่โรงเดี๊ยมเป็นระยะด้วย
เขาสะดุดใจ ลอบมองพิจารณาคนพวกนั้นเงียบๆ ค้นพบว่าพลังของคนพวกนั้นอยู่ในระดับปราชญ์เซียนหมดแล้ว ในกลุ่มยังมีคนที่เขามองวรยุทธ์ไม่ออกด้วย
ด้วยวรยุทธ์ระดับปราชญ์เซียนขั้นสูงสุดของเขา หากจะมีคนที่เขามองวรยุทธ์ไม่ออก แสดงว่าวรยุทธ์ของคนคนนั้นอยู่สูงกว่าเขา นอกจากนี้ คนพวกนี้ยังเป็นคนแปลกหน้าด้วย หลิงเทีย ยนอวี่เห็นดังนั้นก็เริ่มไดร่ดรอง
“จั่วอี” เขาขานเรียก ก่อนจะกระซิบข้างหูจั่วอีที่ชะโงกหน้าเข้ามา
จั่วอีที่ฟังจนจบดะลึงไปเล็กน้อย มองดามสายดาของเขาไปยังจุดหนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เขาที่ดอนแร
