ที่แล้งน้ำใจ”
เฟิ่งจิ่วยิ้ม ยื่นหนวดหมึกที่ย่างเสร็จแล้วให้เขา รวมถึงปูที่ต้มเสร็จแล้วด้วย ชายชรากินอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตากลับเอาแต่จ้องมองกุ้งย่างตัวใหญ่ กระทั่งเฟิ่งจิ่วยื่นกุ้งมาใส่จานของเขา เขาจึงฉีกยิ้มกว้าง
“เพิ่งเคยเห็นวิธีการทำอาหารเช่นนี้เป็นครั้งแรก แม่นางน้อย ฝีมือของเจ้าช่างไม่เลวเลยจริงๆ!” เขากินไปพลาง ชื่นชมไปพลาง ก่อนจะถามว่า “แม่นางน้อย แล้วทำไมเจ้าต้องออกทะเลด้วย? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนมากมายที่ออกไปแล้วไม่ได้กลับมาอีก ทะเลผืนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนอยากจะออกไปท่องก็ท่องได้”
เฟิ่งจิ่วเก็บกลืนเมฆากับเจ้าเสือน้อยที่กินอิ่มแล้วเข้าไปในห้วงมิติ ก่อนจะจัดการเม่นทะเล เธอพูดคุยกับชายชราไปพลาง ง่วนกับงานในมือไปพลาง ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ยื่นเม่นทะเลที่จัดการเสร็จแล้วให้ชายชรา
“เอ้า ลองชิมนี่ดู นี่ของดีเชียวนะ บำรุงกำลังวังชา”
“นี่ยังดิบอยู่ กินได้หรือ?” ชายชรามองเฟิ่งจิ่วด้วยสีหน้าตะลึง
“กินได้”
ชายชราลองอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง สัมผัสที่ลิ้มรสได้นั้นสดใหม่และหอมหวาน ด้วยเหตุนี้จึงกินเม่นทะเลพวกนั้นจนหมด เพียงแต่หลังจากกินเม่นทะเลพวกนั้นหมดแล้ว เขาพลันนึกขึ้นมาได้ “ข้าเพิ่งกินของสุ
