ข้าไปในป่าอีกครั้ง ท่ามกลางความมืด เสียงร้องของแมลงดังไม่ขาดสาย สายลมกลางคืนพัดผ่าน ใบไม้เสียดสีกันดังสวบ บสาบ
ที่นึกไม่ถึงก็คือ หลังจากนั้นเฟิ่งจิ่วไม่เจอคนพวกนั้นอีกเลย เมื่อท้องฟ้ายามราตรีค่อยๆ มืดขึ้นเรื่อยๆ เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงสัญญาณลับดังขึ้นแว่วๆ…
ค่ำคืนผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มสว่าง เฟิ่งจิ่วที่พักผ่อนในห้วงมิติมาหนึ่งคืนแล้วกำลังตรวจสอบแหวนห้วงมิติที่ค้นเจอบนศพของผู้ฝึกตนที่ถูกฆ่าคนนั้น
“ทำไมจึงเป็นลูกดินเหนียวปั้น? ในนี้มีอะไรกันนะ?” เธอมองลูกดินเหนียวปั้นอย่างประหลาดใจ เอามันขึ้นมาโยนใส่พื้น เมื่อลูกดินเหนียวปั้นสีเหลืองแตกกระจาย ป้ายสีดำขนาดเล็กที อยู่ข้างในก็ปรากฏออกมา
“มีอะไรอยู่จริงๆ ด้วย”
เธอหยิบป้ายสีดำขนาดเล็กขึ้นมาพิจารณา แล้วก็เห็นว่าเป็นสัญลักษณ์แสดงตัว นอกจากลวดลายที่ซับซ้อนก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก นอกจากนี้ ในห้วงมิติยังมีสิ่งของที่ใช้ส่งสารและสมบ บัติอยู่จำนวนหนึ่ง
หลังจากจัดระเบียบของเสร็จ เธอหยิบแผนที่ออกมาดู พบว่
