าเพราะต้องการล่อให้คนพวกนั้นตามเธอมา เพื่อไม่ให้พวกนั้นรู้เส้นทางที่เธอจะไป ทำให้ตอนนี้เธอออกนอกเส้นทางมาไกลมาก แล้ว
“กลืนเมฆา เจ้าพักอยู่ที่นี่เถอะ!” เธอลูบขนเจ้ากลืนเมฆาที่นอนหมอบมองเธออยู่ข้างๆ บอกให้มันอยู่ในห้วงมิตินี้ ส่วนตนเองก็หายตัวออกจากห้วงมิติไป
สิบวันต่อมา
เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงยืนอยู่เบื้องหน้ามหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มองดูคลื่นที่ซัดกระทบชายฝั่ง ส่งเสียงซู่ซ่า คลื่นด้านหลังผลักคลื่นด้านหน้าให้กระทบชายฝั่ง ลมเค็มๆ ของน้ำมหาสมุทรพัดเข้ามาปะทะใบหน้าพร้อมกับคลื่น เธอหันไปมองรอบๆ จากนั้นก็ก้มหน้ามองเส้นทางบนแผนที่ในมือ
“ไม่ใช่กระมัง? ยังต้องข้ามทะเลนี้ไปอีก? ทะเลนี้กว้างใหญ่ขนาดไหนกัน? จะข้ามไปได้หรือ?” เธอยืนพึมพำอยู่ด้านหนึ่ง จากนั้นก็มองแผนที่ในมืออีกครั้ง สุดท้ายก็อดถอนหายใจไม่ ได้
“หากรู้ว่าข้ามเกาะนี้ไปแล้วจะเจอกับอะไรก็ว่าไปอย่าง อย่างน้อยก็รู้ว่าทะเลผืนนี้กว้างใหญ่ขนาดไหน แต่พ
