าณซัดออกไป น้ำทะเลสาดกระเซ็นบนผิวน้ำ ย ยังคงไม่มีสิ่งมีชีวิตที่สามารถกินได้ปรากฏออกมา
“น่าแปลก? แม้น้ำใสจะไม่มีปลา แต่ที่นี่คือทะเลนี่นา! เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีอาหารกินนี่นา!” เธอพึมพำด้วยความแปลกใจ ก่อนจะลองดูอีกครั้ง ก็ยังคงไม่มีกุ้งหรือปลาโผล่มาให้เห็น นอยู่ดี
“ฮะ แม่นางน้อย เจ้าอย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย ที่นี่ต่างจากที่อื่น แม้จะซัดน้ำอีกกี่ครั้ง เจ้าก็ไม่ได้ปลาสักตัวหรอก”
ขณะที่เฟิ่งจิ่วกำลังสับสนและหงุดหงิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงชราหนึ่งดังกลั้วเสียงหัวเราะขึ้นมา เธอหันไปมอง เห็นชายชราผมขาวทั้งหัวถือไม้เท้าเดินเข้ามา พลางโบกมือตะ ะโกนบอกเธอ
เฟิ่งจิ่วเขย่งปลายเท้าเหาะผ่านผิวน้ำ กลับไปที่ชายหาด เธอเดินไปหาชายชรา ถามว่า “ท่านลุง เหตุใดที่นี่จะหาปลาไม่ได้? ในมหาสมุทรผืนใหญ่นี่น่าจะมีอาหารทะเลไม่น้อยเลยนี่นา !”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ!”
ชายชราลูบหนวดหัวเราะเสียงดัง “ได้ยินเจ้าพูดอย่า
