งตนเอง หรือปรับลดระดับความเร็วในการดิ่งลง เพียงปล่อยให้ตนเองตกลงไปตามธรรมชาติ การกระทำที่ทำให้ไม่ทันตั้งตัวนั่น ทำให้ผู้ฝึกตนพวกนั้นที่กำลังไล่ตามเธอตะลึงงัน พอได้สติ ก็เห็นเงาร่างสีแดงนั่นพุ่งดิ่งลงไปในป่าทึบและหายลับไปในพริบตา
“บัดซบ!”
เดิมทีพวกเขาไล่ตามกันมาเพียงไม่กี่คน แต่ต่อมาก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งตามมาสมทบ เมื่อรวมกันจำนวนคนมีมากถึงสิบหกสิบเจ็ดคน แต่ต่อหน้าต่อตาคนสิบหกสิบเจ็ดคนอย่างนี้กลับปล่อยให้เฟิ่งจิ่วหนีไปได้!
ช่างน่าอับอายยิ่งนัก!
“ตามหา! ต้องตามหานางให้เจอ!”
ผู้ฝึกตนที่เป็นหัวหน้าตวาดเสียงกร้าว หลังจากพาคนเข้าไปในป่าทึบ เขาโบกมือ ส่งสัญญาณให้คนข้างหลังแบ่งออกเป็นกลุ่มละสองคนแยกย้ายกันตามหาในป่า
ทว่าเวลานี้ เฟิ่งจิ่วหายตัวเข้าไปในห้วงมิติแล้ว ทำให้ตามหากลิ่นอายของนางไม่เจอเลยแม้แต่นิดเดียว
เธอหาอะไรกินในห้วงมิติเพื่อเพิ่มเรี่ยวแรงเล็กน้อย จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าสีแดง เปลี่ยนเป็นเสื้อกระชับตัวสีดำ เส้นผมสีดำถูกรวบสูง เมื่อเปลี่ยนการแต่งตัว ก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
นี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เธอใส่เสื้อกระชับตัวสีดำ แต่กลับรู้สึกว่าดูดีไม่น้อย เธอรอเวลาอยู่ในห้วงมิติ เพื่อให้ท้
