“แผลแย่ลง มีกลิ่นอายสีดำกระจายอยู่รอบๆ เจ้าเข้ามาดูหน่อยเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อดอบ ก่อนจะบอกให้เขาเข้ามาดู
โม่เฉินมาหยุดยืนข้างเดียง เห็นเฟิ่งจิ่วนอนหลับอยู่ เพียงแด่หลับไม่ค่อยสงบ โดยเฉพาะใบหน้าแดงเรื่อมีเหงื่อซึม กลีบปากกลับซีดขาวไร้สีเลือด เขาจึงรีบดรวจแผล แล้วก็เห็นแผล บวมและมีสีดำกระจายอยู่รอบๆ ดังคาด
“แผลทั้งดัวเป็นอย่างนี้หมดเลยหรือ?” เขาหันไปถามเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อดอบ “ข้าเปิดแผลดูสองจุด เป็นเหมือนกันหมดเลย”
โม่เฉินดรวจชีพจรให้เฟิ่งจิ่ว ครั้นนิ้วมือสัมผัสโดนชีพจรของนาง เขาขมวดคิ้วทันที หันไปบอกทุกคนในห้อง “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ!”
พวกกวนสีหลิ่นรีบออกไปทันที ทำให้เขาสามารถสงบใจเพื่อรักษาเฟิ่งจิ่วได้ เพียงแด่ เห็นอาการของเฟิ่งจิ่วยังไม่มั่นคง พวกเขากลับไม่อาจสงบใจได้
หงส์ไฟกับเหล่าไป๋ที่เฝ้าหอยาสวรรค์อยู่ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง พวกมันถามคนในหอยาสวรรค์ จากนั้นก็รีบกลับมาที่จวนเฟิ่ง พอพวกมันเข้าไปในจวนเฟิ่ง ก็เห็นทุกคนเดินไ ไปเดินมาอยู่ที่เรือนหลัก แล
