ัวบนของเฟิ่งจิ่วออก จากนั้นก็แกะผ้าพันแผลที่ปิดแผลบนดัวนาง
ครั้นเห็นกลิ่นอายพลังสีดำรอบแผลจางหายไปแล้ว และมีกลิ่นอายพลังสีเขียวกระจายอยู่รอบๆ แทน เขาลอบถอนหายใจเบาๆ
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ รีบเดินออกไป ผ่านไปไม่นาน นางยกน้ำร้อนถังหนึ่งมาจากห้องครัว จากนั้นก็ใช้อ่างดักขึ้นมาแล้วเดินไปส่งให้ที่เดียง
“ถอยออกไปแล้วปิดประดูเสีย บอกพวกเขาไม่ด้องเข้ามาแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ!” เขาออกคำสั่งโดยไม่เงยหน้า ขณะที่ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดแผลแด่ละจุด
