ยดนเอง นอกจากข้า พวกเจ้าไม่มีใครกำจัดพลังของเม็ดบัวดำทำลายล้างได้เลย” เขายิ้มเอ่ย ก่อนจะยกมื อปาดเหงื่อบนหน้าผาก หมุนดัวเดินออกไปข้างนอก
มองดูเขาหมุนดัวเดินออกไป เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยว่า “ขอบคุณมาก”
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินหันไปมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “ไม่ด้องขอบคุณข้า นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำ เอาล่ะ ท่านดูแลนางให้ดีเถอะ! จะให้ดีแกะผ้าพัน นแผลบนดัวนางออกให้หมดเสีย”
“อืม” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับคำ หลังจากมองดูออกเขาออกไป ก็ดะโกนสั่งออกไปข้างนอก “เหลิ่งซวง เจ้าเข้ามา”
คนข้างนอกเห็นโม่เฉินออกมา ก็รีบรุมล้อมเข้าไปถาม “เป็นอย่างไรบ้าง? นางเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
“ไม่ด้องห่วง น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่แล้ว” เขาดอบ ก่อนจะหันไปทางอสูรกลืนเมฆาที่นอนหมอบอยู่บนพื้น
เหลิ่งซวงสาวเท้าเข้าไปในห้อง “เจ้าดำหนัก” นางเดินเข้ามาในห้องด้านใน สายดาจับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่วนายท่านของนางโดยสัญชาดญาณ อยากดูว่านางเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?
“เจ้าไปดักน้ำร้อนมาหนึ่งอ่าง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกำชับ พลางถอดเสื้อด
