ยง “ยื่นมือออกมา ข้าช่วยดูให้”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “เจ้าลืมแล้วหรือว่าข้าก็เป็นหมอ ร่างกายของข้าข้ารู้ดี ไม่เป็นไรหรอก”
โม่เฉินได้ยินอย่างนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงจ้องเธอด้วยแววตาลึกล้ำแวบหนึ่ง ก่อนละสายตาออกไป
“เมื่อกี้พวกเราคุยกันตอนอยู่ข้างนอก คิดว่าพวกคนที่จู่ๆ ก็โจมตีพวกเจ้าเป็นเพราะเสี่ยวห้าวเอ๋อร์หรือเปล่า” กวนสีหลิ่นพูดขึ้น พลางสังเกตสีหน้าของเฟิ่งจิ่วไปด้วย
เธอชะงักงันเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้า ยิ้มเอ่ยว่า “ไม่ใช่ เป็นคนอื่น อีกอย่างเกรงว่าจะรับมือไม่ได้ง่ายๆ” ดูจากพลังของคนพวกนั้น ครั้งนี้เป็นเพียงแค่การหยั่งเชิง หากโจมต ตีจริง จะต้องรุนแรงกว่านี้อย่างแน่นอน
คนที่โจมตีเธอมักมีอยู่เสมอ เธอไม่กลัวความแข็งแกร่งของศัตรู แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ดันเกิดเรื่องนี้ขึ้นตอนที่เธอตั้งใจจะพาเฟิ่งเยี่ยกลับบ้าน เจอศัตรูตัวฉกาจเช่นนี้ เ เธออดกังวลใจไม่ได้เลยจริงๆ
เธอกังวลว่าจะทำให้ครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย เรื่องอย่างนั้นเคยเกิดขึ้นมาครั้งหนึ่งแล้ว เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่
