สอง
“แต่ว่าพวกเจ้าสองคนเหตุใดจึงไปอยู่ที่นั่นได้ ข้าได้ยินว่าที่นั่นอยู่ห่างจากที่นี่ระยะหนึ่งเลยทีเดียว อีกทั้งยังเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดด้วย ตามหลักแล้ว ด้วยพลังของเจ้ า กอปรกับโม่เจ๋ออยู่ข้างกายเจ้า เจ้าไม่ควรได้รับบาดเจ็บนี่นา!” กวนสีหลิ่นประหลาดใจ นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เข้าใจนัก
มีเซวียนหยวนโม่เจ๋อคอยปกป้อง บวกกับพลังของเธอ เหตุใดจึงถูกทำร้ายได้เล่า
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ได้ยินมาว่าที่นั่นดูพระอาทิตย์ตกสวยมากจึงไป เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าคนที่ข้าสั่งให้อสูรกลืนเมฆาไปช่วยกลับเป็นพวกเดียวกับคนพวกนั้น ตั้งใจเข้าใกล้ข้า สองคนน นั้นฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่ทันตั้งตัวทำร้ายข้า ข้าจึงไม่ทันระวังตัว ทำให้จุดตันเถียนได้รับบาดเจ็บ”
เห็นเธอยังยิ้มออก กวนสีหลิ่นจึงขมวดคิ้ว “เจ็บขนาดนี้เจ้ายังจะยิ้มออกอีก เจ้านี่ก็จริงๆ เลย เหตุใดต้องไปช่วยคนพวกนั้นด้วย!”
“เกิดใจดีขึ้นมาชั่วขณะ คิดว่าแค่เรื่องง่ายๆ แต่นึกไม่ถึงว่าที่ช่วยกลับมาไม่ใช่แกะ กลับเป็นหมาป่า” เธอไม่ยี่หระ แม้จะเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นอ
