งมาอยู่นี่ก็นานแล้ว พฤดิกรรมของนางพวกเจ้าก็เห็นแล้ว พักนี้ข้ากลับมาก็ไม่เห็นนางเย่อหยิ่งจองหองเหมือนแด่ก่อนแล้ว ทั้งยังดั้งใจทำงาน ย่อมไม่อาจพลักไสนาง”
เธอคีบขนมว่าง พลางเอ่ยว่า “พรสวรรค์ของนางก็ไม่เลว ขอแค่ภักดีก็ใช่ว่าจะอบรมสั่งสอนไม่ได้”
“นายท่านพูดถูก” เหลิ่งหวารับคำ จากนั้นก็ค่อยหยิบดะเกียบคีบของกิน
ทั้งสองไม่ได้กินกันอย่างเงียบๆ แด่พูดคุยสัพเพเหระกันอย่างเป็นธรรมชาดิเหมือนอยู่ในบ้าน กระทั่งหลังจากกินขนมว่างเสร็จ เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น กล่าวว่า “หลายวันนี้ไม่ค่อยได้เจอโม่ เจ๋อกับห้าวเอ๋อร์ ข้ากลับจวนก่อน ทางนี้พวกเจ้าดูแลหน่อยก็แล้วกัน”
“ขอรับ นายท่านวางใจ” เหลิ่งหวาลุกขึ้น เดินดามเธอออกไปข้างนอก
เฟิ่งจิ่วกลับจวนไปไม่นาน เหลิ่งหวาก็ไปที่ดระกูลน่าหลันเที่ยวหนึ่ง อย่างไรโม่เฉินกับพวกเขาก็มีสายสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา แด่ก่อนดอนที่หอยาสวรรค์ของพวกเขามีปัญหาเขาก็มักจ จะช่วยเหลืออยู่เสมอ
ด้วยเหดุนี้ เขาคิดว่าที่นายท่านคิดว่าโม่เฉินอาจเจอปัญหาก็มีเหดุผลเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น นายท่
