บไป พลางถามว่า “นายท่าน ให้ข้าส่งตอนนี้ หรือค่อยส่งพรุ่งนี้” ไม่รู้เรื่องที่เขียนในนี้คือเรื่องอะไร เร่งรีบหรือไม่
“ไปตอนนี้เลย”
เสียงทุ้มต่ำของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเปล่งออกมาอย่างแช่มช้า เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ บอกว่า “ให้เขาทำตามที่ข้าเขียนสั่งไว้ หากผิดพลาดประการใด ข้าจะเอาความผิดเขา”
“ขอรับ!” ฮุยหลางรีบรับคำ เขาลอบฉงนในใจ แต่กลับไม่กล้าถามมาก เพียงคารวะแล้วถอยออกไป
ไม่ได้กลับมานาน เซวียนหยวนโม่เจ๋อสะสางเรื่องในจวนหลิง พริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยจนท้องฟ้ามืดค่ำแล้ว
อิ่งอียืนดูจากในที่ลับ เห็นเขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดทำงาน จึงก้าวออกมาจากที่มืด “นายท่าน ภูตหมอส่งเหลิ่งซวงมาถาม นายท่านจะทำงานเสร็จเมื่อใด ภูตหมอกำลังรอกินข้าวกับท่าน”
ได้ยินเช่นนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อหยุดงานในมือ เงยหน้ามองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง “ค่ำขนาดนี้แล้วหรือ” เขาลุกขึ้นยืน สะบัดเสื้อคลุมบนตัว “เก็บข้าวของบนโต๊ะ จัดระเบียบให้เรียบร้อย”
“ขอรับ” อิ่งอีรับคำ ก่อนจะกวักมือเรียกบ่าวรับใช้คนหนึ่งมาจัดระเบียบโต๊ะ
ฝั่งจวนเฟิ่ง จัวจวินเยวี่ยเข็นจัวจวินหยางมาถึงลานสวน กำลังพูดคุยกับเฟิ่งจิ่ว
“ช่วงนี้ข้าล้วนทำตามที่เจ้าบอก พักนี้จวินหยางฟื้นตัวเ
