ร็วมาก เดินด้วยตนเองได้แล้ว เพียงแต่ยังเดินได้ไม่นานนัก”
จัวจวินเยวี่ยเล่าเรื่องอาการขาของน้องชายของเขาให้เฟิ่งจิ่วฟัง ก่อนถามว่า “ข้าได้ยินว่าตาเฒ่าบาดเจ็บ? เขาบาดเจ็บหนักมากหรือไม่ ครั้งนี้ได้มากับพวกเจ้าหรือไม่”
“ขาของจวินหยางจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานก็หายเอง” เธอยิ้มให้ทั้งสอง จากนั้นก็หันไปมองทางจัวจวินเยวี่ย “ส่วนตาเฒ่า เขาบาดเจ็บไม่เบา ตอนข้ากลับมาเขาก็กำลังพักฟื้นอยู่ เดาว่าพักนี้คงลงเขามาไม่ได้”
“จวินหยาง พรุ่งนี้ข้าค่อยเปลี่ยนเทียบยาให้เจ้า เจ้าใช้ยาต่อไป ไม่ต้องรีบร้อน อีกไม่นานพวกข้าจะกลับบ้านสักครั้ง พวกเจ้าพักที่นี่ได้ตามสบาย ไม่ต้องรีบกลับบ้าน” เธอตบไหล่จัวจวินหยางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น
ได้ยินอย่างนั้น จัวจวินหยางพยักหน้า “อืม ขอบคุณพี่สาวเฟิ่งมาก ข้าเข้าใจแล้ว”
จัวจวินเยี่ยเหลือบเห็นเงาร่างที่กำลังเดินเข้ามาด้วยหางตา จึงเอ่ยกับเฟิ่งจิ่วว่า “อย่างนั้นพวกข้าไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว” เอ่ยจบ ก็ประสานมือถอยออกไป
ขณะที่เข็นจัวจวินหยางผ่านเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เขาพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อย จากนั้นก็เดินผ่านไป
“มาแล้ว? ทำงานเสร็จแล้วหรือ” เธอยิ้ม พลางเดินไปหาเซวียนหยวนโม่
