เมียเจ้ารองตั้งท้องกี่เดือนแล้วนะ?”
“ดูเหมือนจะได้เจ็ดแปดเดือนแล้ว ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”
“หวังว่าจะเป็นเจ็ดเดือน”
……
จูเอ้อร์กับจูอู่ยังไม่ทันก้าวข้ามประตูเรือนก็พบจูเหล่าโถวที่เพิ่งกลับมาจากไปเดินเล่น
จูเหล่าโถวเห็นพวกเขาเหงื่ออาบเต็มศีรษะก็นึกสงสัย “ทำไมพวกเจ้ามีสภาพนี้?”
“ท่านพ่อ ซุ่ยซุ่ย ซุ่ยซุ่ยจะคลอดแล้วขอรับ!” จูเอ้อร์ละล่ำละลักบอก
“อะไรนะ ยังไม่ถึงเวลานี่?!” จูเหล่าโถวยังจะมีอารมณ์มาเตร็ดเตร่อีกเสียที่ไหน เร่งฝีเท้าผลักประตูเดินเข้าไปในเรือน
ภายในเรือน หลิวซื่อยังนั่งคุยกับจูปาเม่ยอยู่ตรงนั้น แต่ข้างกายมีคนแปลกหน้าเพิ่มมาคนหนึ่ง
“ซุ่ยซุ่ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” จูเอ้อร์วิ่งหน้าตื่นเข้ามาถาม “จะคลอดแล้วจริงรึ?”
“ข้าไม่ได้จะคลอดลูก แต่เป็นนางต่างหาก…” หลิวซื่อชี้ไปทางเปี้ยนชิวอิ่งพลางเอ่ยว่า “เรื่องยุ่งยากใหญ่เชียวล่ะ”
จากนั้นก็เล่าความเป็นมาให้พวกเขาฟัง
จูเอ้อร์มองไปแล้วค่อยพบว่าสตรีแปลกหน้าผู้นี้หน้าตาสะสวยทีเดียว ริมฝีปากแต้มชาด รูปโฉมงดงามบอบบาง
ไม่เหมือนภรรยาของเขา ตัวบวมขึ้นเป็นเท่าตัวเพราะกำลังตั้งครรภ์
“ท่านคือท่านลุงจูสินะเจ้าคะ?” เปี้ยนชิวอิ่งกำหนดเป้าหมายได้ก็คุกเข่าลงต่อหน้าจูเหล่าโถว พิลาปรำพันออกมาทันที “ท่านลุงจู ได้โปรดช่วยเหลือข้าด้วย เวทนาข้าเถอะเจ้าค่ะ ได้โปรดให้ข้าอยู่ที่นี่ ข้าไม่มีที่ไปแล้วจริง ๆ…”
จูเหล่าโถวตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รีบสลัดมือเปี้ยนชิว
