้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ เจ้าได้เสียใจแน่…”
“ข้าไม่ได้เป็นคนพูดเสียหน่อย ปาเม่ยต่างหาก” หลิวซื่อถูกตำหนิก็ไม่พอใจอย่างมาก จึง ‘ขาย’ จูปาเม่ยเสียอย่างนั้น
จูปาเม่ย “…”
จูอู่ไม่สนใจคนอื่น เพียงจ้องเปี้ยนชิวอิ่งเขม็ง ถามว่า “เจ้าเล่าความเป็นมาอีกรอบซิ”
เขาอาจเป็นคนเจ้าความคิด แต่มารดาไม่อยู่ที่เรือน จู่ ๆ ก็มีเรื่องยุ่งยากบุกมาหาถึงที่ ทำให้เขาบังเกิดความระแวงอย่างไม่อาจเลี่ยง
ช่วยไม่ได้นี่นา ผู้ใดใช้ให้คนฉลาดในบ้านล้วนไม่อยู่กันเล่า เขาได้แต่ก้าวออกมารับหน้าแล้ว
เปี้ยนชิวอิ่งมีการเตรียมตัวมาแต่แรกจึงเล่าเรื่องซ้ำอีกรอบ
จูอู่ถามเพิ่มเติมอีกหลายอย่าง เป็นต้นว่าตอนนางหนีออกมามีใครพบเห็นหรือไม่ มารดาของนางเสียชีวิตเมื่อไหร่ ฝังไว้ที่ไหน บิดาของนางเสียชีวิตได้อย่างไร ฝังไว้ที่ไหน…
เขาไม่ได้ถามตามลำดับ แต่ถามเรื่องนั้นทีเรื่องนี้ทีเหมือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ไร้กฎเกณฑ์ตายตัว
เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อค้นหาช่องโหว่ของเปี้ยนชิวอิ่ง…ขอเพียงตัดลำดับความสัมพันธ์ออกไป ถ้านางโกหกก็ย่อมต้องเผยช่องโหว่ออกมา
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกข้าอาศัยอยู่ที่นี่?”
“ข้าถามมาตลอดทาง” เปี้ยนชิวอิ่งตอบทั้งตาแดงก่ำ “ก่อนที่พ่อข้าจะตายได้กำชับข้าเอาไว้ บอกว่าจูต้าเหนียงพูดกับเขาเองว่า ขอแค่ถามหา ‘จูต้าเหนียง’ แห่งหมู่บ้านสกุลจู ใคร ๆ ล้วนรู้จัก”
จูอู่มีท่าทางครุ่นคิด “หมายความว่าตอนเจ้ามาหาพวกข้าก็ถูกคนเห็นเข้าแล้ว?”
เปี้ยนชิวอิ่งใ
