ลับไปนั่งที่ของตนเอง
เซียนเทียนซวีหมุนตัว หันไปมองสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น กล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าสองคนไม่ทำตามคำสั่งของอาจารย์ แอบหนีลงจากเขาโดยลำพัง พวกเจ้าลองว่ามาว่าตนเองควรถูกลงโทษ ษหรือไม่”
เฟิ่งเยี่ยกะพริบตาปริบๆ จ้องอาจารย์ของเขา ปากน้อยๆ เบ้ออก “ท่านอาจารย์ ท่านจะลงโทษพวกข้าสองคนจริงหรือ”
“บอกมา! สมควรถูกลงโทษหรือไม่” เซียนเทียนซวีถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เห็นเขาหน้าตาเข้มงวด เฟิ่งเยี่ยรีบก้มหน้า ก่อนจะตอบพร้อมกับจ้าวหยางเป็นเสียงเดียวว่า “สมควรขอรับ” ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเอ่ยเสริมอีกหนึ่งประโยค “แม้จะสมควรถูกลงโทษ แต่ ท่านอาจารย์ได้โปรดจัดการอย่างเมตตาด้วย”
ได้ยินเช่นนั้น กลุ่มคนที่นั่งอยู่สองฝั่งเกือบหลุดหัวเราะออกมาอย่างทนไม่ไหว
แม้แต่เฟิ่งจิ่วเห็นแล้วก็ยังรู้สึกขบขัน ส่วนเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เขาเหลือบมองเฟิ่งเยี่ยแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย
เซียนเทียนซวีได้ยินเฟิ่งเยี่ยพูดเช่นนั้นก็กระดกคิ้วเล็กน้อย เขาลูบหนวดพลางตวัดมองเฟิ่งเยี่ย กล่าวว่า “ข้าจะลงโทษพวกเจ้าสองคน ฝึกวรยุทธ์อยู่บน
