เขาอู๋ถงสิบปี ภายในสิบปี นี้ ห้ามลงจากเขาอีก!”
“หา? สิบปีห้ามลงจากเขา? ท่านอาจารย์…” เฟิ่งเยี่ยยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เห็นอาจารย์ของเขาถลึงตามองมาทางเขา จึงชะงักงันพูดไม่ออก
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ตะลึง เธอมองเซียนเทียนซวี ก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านเซียน ครั้งนี้ที่มา พวกข้ายังมีเรื่องจะบอกท่านเซียนอีกหนึ่งเรื่อง”
“เรื่องใดหรือ” เซียนเทียนซวีถาม สายตาหันไปจับจ้องที่เฟิ่งจิ่ว
“ปีนั้นเฟิ่งเยี่ยประสบเคราะห์กรรม พวกข้าล้วนคิดว่าเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางตายแล้ว ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวของข้าล้วนเศร้าโศกเสียใจ โดยเฉพาะท่านปู่ของข้ายิ่งเศร้าโศกเหลือคนานับ บ ได้แต่โทษตนเองไม่หยุด”
เธอลุกขึ้นยืน เอ่ยต่ออีกว่า “ครั้งนี้ได้พบเฟิ่งเยี่ย ข้าดีใจอย่างที่สุด จึงตั้งใจมาขอบคุณท่านเซียน ขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตพวกเขาไว้ตอนนั้น นอกจากนี้ ก็อยากจะพาพวกเขากลั บบ้านสักครั้ง ให้พวกเขาได้พบกับคนในครอบครัว”
ได้ฟังเช่นนั้น เซียนเทียนซวีหันไปกำชับกับอาวุโสที่ยืนรออยู่
