ินมาช้าๆ เนิ่นนานจึงค่อยเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเจ้าพูดอย่างนี้แล้ว อย่างนั้นก็พาพวกเขาลงเขาไปเถอะ! เพียงแต่ หลังจ จากส่งพวกเขากลับมา ภายหน้าก็ห้ามพวกเขาลงจากเขาอีก พวกเจ้าเองก็ห้ามขึ้นเขามาพบพวกเขาอีกเช่นกัน”
“รู้ว่าพวกเขาฝึกวรยุทธ์อยู่ที่นี่ อีกทั้งยังปลอดภัยมาก พวกข้าย่อมไม่ทำให้พวกเขาเสียสมาธิ ท่านเซียนวางใจได้!” เฟิ่งจิ่วยิ้มเอ่ย
เซียนเทียนซวีพยักหน้า เอ่ยกับพวกเขาว่า “คืนนี้ทุกท่านพักที่นี่เถอะ! ข้าจะให้คนจัดเตรียมให้เอง” เอ่ยจบ เสียงแฝงกลิ่นอายพลังวิญญาณดังออกไปด้านนอก ไม่นานก็มีศิษย์ชั้นล่าง งสองคนเข้ามา
“คารวะท่านเซียน” สองคนคารวะ
“พาแขกไปพัก” เขาเอ่ยเสียงเนิบ
“ขอรับ” ศิษย์ชั้นล่างสองคนรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะทำท่าผายมือให้พวกเฟิ่งจิ่ว พวกเฟิ่งจิ่วคารวะเซียนเทียนซวี ก่อนจะออกไปพร้อมกับศิษย์สองคนนั้น
มองดูพวกเขาออกไป เซียนเทียนซวีพึมพำ “นี่ก็คือจักรพรรดิเซียนและเฟิ่งซิงสินะ เป็นหงส์และมังกรท่ามกลางฝูงคน งามสง่าเหนือผู้ใดจริงๆ…”
ในลานสวนบนภูเขา เฟิ่งเยี่ยเอาสุราในแหวนห้วงมิติออกมา
