ตอนที่ 2504 กลับมาแล้ว
“เสี่ยวจิ่วจิ่ว? เจ้าอยู่ที่ไหน ทำไมข้าไม่เห็นเจ้า” เขาเห็นควันจางๆ ที่จู่ๆ ก็ลอยขึ้นมาบดบังการมองเห็นของเขา เท้าเล็กๆ สาวเดินไปข้างหน้า แต่ก็หาทางออกไม่เจอ กลับเดินวน นไปวนมา แล้วเจอต้นไม้ต้นเดิมอีก
“นี่คือค่ายกล?” เขาอึ้ง ดวงหน้าประณีตดูตะลึงงัน
“ใช่แล้ว เป็นค่ายกล” เสียงของเฟิ่งจิ่วดังมาจากนอกค่ายกล เธอในตอนนี้กำลังนอนพิงอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง ในมือถือสุรา พลางเอ่ยว่า “เจ้าน่าจะไม่เคยเรียนค่ายกลกระมัง วันนี ข้าจะสอนเรื่องค่ายกลให้เจ้า หากทำลายค่ายกลได้ก็ออกมา หากทำลายไม่ได้ วันนี้เจ้าก็นอนที่นี่เถอะ!”
“หา ตะ แต่ว่าเจ้าก็บอกเองว่าข้าไม่เคยเรียน แล้วข้าจะทำลายเป็นเสียที่ไหน เจ้าหลอกข้าให้เข้ามาในภูเขาด้านหลังนี้ชัดๆ เจ้าวางแผนไว้แล้ว” เขานั่งลงบนพื้นทำปากเบ้ มองไ ไปรอบๆ ด้วยท่าทางน่าสงสาร
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ ดื่มสุราหนึ่งอึก “เอาละ อย่ามัวพูดไร้สาระอยู่ ตั้งใจฟังคำใบ้ของค่ายกลนี้…”
ในป่า เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงหรี่ตานั่งพิงอยู่บนต้นไม้ ถือน้ำเต้าสุราไว้ในมือยกดื่มเป็นระยะ ท่าทางผ่อนคลายเกียจคร้าน ขณะเดียวกันที่ในค่ายกล มนุษย์ตัวน้อยเมื่อจำคำใบ้ที่ เฟิ่งจิ่วบอก
