ไม่ได้อยู่ใกล้ จูปาเม่ยจึงกังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพี่สะใภ้รอง
“ไม่เป็นไร ข้าสบายดี ตอนนี้ข้ากังวลเรื่องพริกนั่นมากกว่า เจ้าบอกว่าจะบอกกล่าวเรื่องนี้กับท่านแม่หรอกหรือ? คิดว่ามันง่ายเช่นนั้นหรือไร?” ขณะที่หลิวซื่อกล่าวเช่นนั้น สายตายังเหลือบมองหลิ่วซื่อที่กำลังก้มหน้าทำบางสิ่งบางอย่างโดยไม่พูดไม่จา “อย่างไรแล้วข้าก็มั่นใจว่าข้าไม่เป็นไร ข้ากำลังจะคลอดในเร็ววัน ถึงท่านแม่จะโกรธก็คงไม่ดุด่าข้าแรงนัก แต่มีบางคน… เกียจคร้านเท่านั้นยังไม่พอ แต่ยังลอบขโมยสิ่งของกลับไปให้ครอบครัวตนเองไม่จบสิ้น ท่านแม่ต้องโกรธแน่หากทราบเรื่องนี้เข้า”
มือของหลิ่วซื่อหยุดชะงักไปชั่วขณะ แต่กลับไม่คิดตอบโต้
ไม่มีทางเลือก ผู้ใดใช้ให้นางต้องทำเช่นนั้นเล่า?
ทันทีที่แม่สามีออกจากบ้านไป ครอบครัวเดิมก็เรียกนางกลับไปที่บ้านหลายครั้ง
แล้วครอบครัวของนางต้องการสิ่งใด?
ก็เพียงต้องการฉวยโอกาสเมื่อแม่สามีไม่อยู่ และบอกกล่าวให้นางหยิบของบางอย่างมาให้ที่บ้าน อย่างเช่น ปลาตากแห้ง เนื้อกระต่าย และอาหารทุกชนิดที่สกุลจูทำขาย
สุดท้ายแล้วครอบครัวเดิมของนางไม่ได้คิดมากนัก เพราะครอบครัวสี่มีหน้าที่ดูแลบัญชี
ครอบครัวสี่ไม่เก่งด้านการอ่านเขียนนัก แต่พวกเขากลับเก่งกาจเรื่องการคำนวณและการทำบัญชี แต่หากพวกเขาไม่ทำก็ยังมีจูปาเม่ย หลินซานเม่ย หลินซื่อเม่ย ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าช่วยจัดการบัญชี สิ่งเหล่านี้แทบไม่ส่งผลกระทบใด ๆ
นางเพียงแ
