่าให้ดูแลสิ่งนี้อย่างดี และเวลานี้นางกำลังจะกลับมาแล้ว หากสิ่งนี้หายไป ท่านแม่ต้องโกรธมากแน่ขอรับ”
ทันทีที่ได้ยินว่าเย่อวี๋หรานจะต้องขุ่นเคือง หัวหน้าหมู่บ้านและผู้อาวุโสก็ถึงกับกังวลไปด้วย เวลานี้พวกเขาจึงเรียกหาผู้อาวุโสของหมู่บ้านเพื่อเข้าประชุมเป็นการเร่งด่วน จากนั้นจึงตรงไปตรวจสอบแปลงผักของสกุลจูร่วมกัน
ทุกคนยืนอยู่ที่แปลงผัก และเต็มไปด้วยความสงสัย
ไม่เข้าใจ… เช่นเดียวกับจูต้า และจูเอ้อร์ พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน นับประสาอะไรกับการจะปลูกมันขึ้นมา?
ดังนั้นเมื่อพวกเขาไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด จึงไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้
จูต้าและจูเอ้อร์ได้ยินเช่นนั้น พวกเขายิ่งกังวลมากขึ้น
หากจะบอกว่าไม่รู้จักพริกก็คงจะไม่ถูกต้องนัก…
ไม่นาน หลิ่วซื่อซึ่งอยู่ที่บ้านก็ทราบเรื่องนี้เข้า
เวลานี้ท้องของนางโตมากแล้ว แต่เมื่อได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับพริก นางก็เริ่มพึมพำคำเบา “จบสิ้นกัน ท่านแม่… จบสิ้นแล้ว พวกเราต้องบอกกล่าวกับท่านแม่ให้ดี สุดท้ายมันจะผ่านพ้นไปได้… แต่หากปล่อยให้ท่านแม่กลับมาเห็นด้วยตัวเอง นางต้องสาปแช่งพวกเราจนตายแน่”
“พี่สะใภ้รอง อย่าได้ขยับตัวนัก ระวังท้องของท่านสักหน่อยเถิด” จูปาเม่ยยืนมองสะใภ้รองเดินไปเดินมา เกรงว่าอีกฝ่ายจะลื่นล้มเอาได้
ส่วนสะใภ้สี่คลอดลูกแฝด นางยังท้องไม่ใหญ่เท่าสะใภ้รอง เวลานี้เมื่อพี่สะใภ้รองตั้งท้อง จู่ ๆ ท้องของนางก็ใหญ่โตขึ้นราวกับพองลม
เป็นเพราะมารดา
