เหออันตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “อืม ข้าลำเอียง จึงไม่ปฏิเสธ”
ในตอนนี้เองที่อวี๋จิ้งฉีโกรธจัด หากคนรับใช้ไม่หยุดยั้งเอาไว้ เขาคงกระโดดลงจากรถม้าแล้ว
จูซานรับยาที่หมอจ่ายให้กับจูชี ก่อนจะตรงไปที่รถม้าของตระกูลเยี่ยน
เห็นอย่างนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากกล่าว “คุณชายเยี่ยน ท่านก็ช่างกล่าวคำเสียจริง ท่านก็ทราบว่าเขาขี้โมโห เหตุใดจึงยั่วโมโหเขาบ่อยนักเล่า?”
“พี่สาม ข้าเรียกท่านว่าพี่สามแล้ว เหตุใดจึงยังเรียกขานข้าว่าคุณชายเยี่ยนอีกเล่า? นับจากนี้ไปเรียกข้าเช่นเดียวกับซุ่นเต๋อ ให้เรียกว่าเหออันเท่านั้น” เยี่ยนเหออันยกยิ้ม “ท่านไม่คิดว่าจิ้งฉีน่าแกล้งหรอกหรือ? หากไม่ใช่เพราะซุ่นเต๋อ ข้าคงไม่ทราบว่าเขาเป็นคนตลกเช่นนี้”
“ก่อนหน้านี้ท่านไม่ทราบหรือ?”
“ใช่ เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า เขาเคร่งขรึมเสมอมา เป็นระเบียบและสง่างาม ข้าคิดว่าเขาเป็นเช่นนั้น”
จูซานหัวเราะแห้ง ๆ “เยี่ยน…”
“หืม?” เยี่ยนเหออันเลิกคิ้วขึ้น
“เหอ… อัน?” จูซานยังคงรู้สึกแปลก ๆ ในใจขณะที่พยายามเรียกชื่อของเยี่ยนเหออันครั้งแรก
“เหออัน… ข้ายังรู้สึกว่าแปลกประหลาดเล็กน้อยเมื่อต้องเรียกขานเจ้าเช่นนี้”
“หากเรียกให้บ่อย ในอนาคตก็จะชินไปเอง” เยี่ยนเหออันกล่าว “ครั้งแรกที่ข้าเรียกท่านว่าพี่สาม ข้าก็ไม่ค่อยคุ้นชินนัก”
“คราวนั้นข้าตกใจมากที่เจ้าเรียกข้าว่าพี่สาม และคิดว่าคงหูฝาดไปกระมัง” เมื่อนึกถึงเรื่องราวคราวนั้น ทันทีที่ได้ยินคุณชายเยี่
