ตอนที่ 2362 เคลื่อนไหวเอง
ทั้งสองพักผ่อนในป่าหนึ่งคืน กินไก่ย่างไปหนึ่งตัว อีกหนึ่งตัวที่เหลือห่อเก็บใส่ถุงฟ้าดิน วันต่อมาพอฟ้าสาง พวกเขาออกเดินทางต่อ ขี่อาวุธบินพุ่งขึ้นเหนือท้องฟ้า เพียงแต่ มีผู้ที่ร่วมเดินทางกับพวกเขาสองคนเพิ่มมาหนึ่งคน นั่นก็คือเด็กทารกน้อยที่กำลังลืมดวงตากลมโตสุกใส
มีเด็กเพิ่มมาหนึ่งคน การเดินทางจึงช้าลง การเดินทางที่ตอนแรกใช้เวลาสองวัน กลับกินเวลาไปสามวันเต็มๆ กว่าจะถึงที่หมาย
พลบค่ำของวันนี้ เพราะกลุ่มหมอกบริเวณนี้ พวกเขาจึงขี่อาวุธบินลงจากท้องฟ้า ยืนอยู่ในป่าที่เมื่อยื่นมือออกไปแล้วก็แทบจะมองไม่เห็นนิ้ว เฟิ่งจิ่วถามขึ้น “ที่นี่มีคนอาศัยอยู่จรงิหรือ ที่นี่มีหมอกเยอะเกินไปแล้ว มองไม่เห็นแม้แต่ทางเดิน”
เอ่ยจบ สายลมยามราตรีพัดมา อดรู้สึกขนลุกไม่ได้ ในตอนนี้เอง กระดิ่งที่เอวของเธอสั่นเบาๆ แม้แต่เฮ่าเอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอก็ร้องไห้ขึ้นมาด้วย
“อุแว้…อุแว้…”
เสียงเด็กร้องไห้ดังก้องไปทั้งป่า ฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ ฮุ่นหยวนจื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ จึงเดินมายืนข้างเฟิ่งจิ่ว “เป็นอะไรไป อยู่ดีๆ ทำไมร้องไห้ขึ้นมา หิวอีกแล้วใช่หรือไม่”
เฟิ่งจิ่วมือหนึ่งอุ้มเด็กน้อย สายตากลับสังเกตไปร
