อยที่เธอวางไว้ด้านหนึ่งส่งเสียงร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงเดินเข้าไปอุ้ม
“เอาละๆ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว เด็กดี ไม่ต้องร้องแล้ว” เธอปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เพียงแต่ เด็กน้อยเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด
เธอครุ่นคิด ก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ตรงท้องของเด็กน้อย เอ่ยอย่างนิ่งๆ “เจ้าหนูนี่คงไม่ใช่ว่าหิวแล้วกระมัง แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะนี่” เธอหายตัวออกมาจากห้วงมิติ อุ้มเด็กเดินไปเดินมาอยู่ใต้ต้นไม้ ท่าทางกลัดกลุ้ม
อาหารที่ผู้ใหญ่กินได้ ทารกน้อยอายุไม่กี่เดือนกลับกินไม่ได้ สถานที่อย่างนี้ก็ไม่มีอะไรที่ทารกกินได้เสียด้วยสิ…
“อ๊ะ! นึกออกแล้ว!”
เธอเอาน้ำยาสารอาหารขวดหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ ยิ้มแล้วใช้มือแตะปากน้อยๆ ขอทารก เอ่ยว่า “เจ้าโชคดีมากนะ ที่เจอข้า ยังมีน้ำยาสารอาหารให้ดื่มด้วย”
เธอหาที่นั่ง มือหนึ่งอุ้มเด็ก มือหนึ่งป้อนน้ำยาสารอาหารทีละคำ มองดูท่าทางน่ารักน่าชังของเขาที่อ้าปากกลืนกินเหมือนนกน้อยที่หิวโหย เฟิ่งจิ่วอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้
“เจ้าหนูน้อย ท่าทางของเจ้าน่ารักเสียยิ่งกว่าเสือขาวน้อยเสียอีก”
น้ำยาสารอาหารขวดหนึ่งค่อยๆ ถูกป้อนจนหมด ผ่านไปครู่หนึ่ง ตาเฒ่าเดินกลับมาพร้อมกับไก่วิญญาณสองตัวในมือ พลางเอ่ยกับ
