เฟิ่งจิ่วว่า “ตอนแรกตั้งใจจะจับกระต่ายหรืองูมาสักสองตัว ใครจะรู้ไม่เห็นสักตัว แต่ยังดีที่จับไก่วิญญาณมาได้สองตัว ข้าคิดว่าเนื้อไก่วิญญาณนี้เอามาย่างน่าจะสดใหม่หอมนุ่มมาก เอาๆ มอบหมายให้เป็นหน้าที่เจ้า”
เขาบิดคอของไก่สองตัวนั้น โยนลงบนพื้นจากนั้นก็เดินมาทางเฟิ่งจิ่ว ทำท่าจะอุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขนเธอ จะได้ให้เธอไปย่างไก่ได้อย่างสะดวก
“ใช้น้ำล้างมือหน่อย” เฟิ่งจิ่วจ้องมือของเขา “เด็กเพิ่งจะอายุกี่เดือนเอง ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ สองมือของท่านเพิ่งจับไก่มาต้องล้างจึงจะอุ้มเขาได้”
“ได้ๆๆ เจ้านี่ช่างเรื่องเยอะจริงๆ” ตาเฒ่าเอาถุงหนังใส่น้ำออกมาล้างมือ จากนั้นก็เช็ดให้แห้ง ก่อนจะหันไปมองเฟิ่งจิ่ว “คราวนี้ได้แล้วกระมัง”
เห็นอย่างนั้นเฟิ่งจิ่วจึงยื่นเด็กในอ้อมแขนให้เขา พลางเอ่ยว่า “อย่างนั้นท่านอุ้มเขานั่งพักอยู่ตรงนี้ ข้างหน้าไม่ไกลมีลำธาร ข้าเอาไก่สองตัวนี้ไปล้างก่อนค่อยกลับมา”
“ได้ เจ้าไปเถอะ!”
ตาเฒ่าหยอกล้อกับเด็กในอ้อมแขน เห็นเด็กน้อยกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาสุกใสบริสุทธิ์ พลันนั้น เสียงปู้ดดังขึ้น เขาตัวแข็งทื่อไปทันที
………………………………….
