ตอนที่ 2360 รับเลี้ยง
เฟิ่งจิ่วที่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวได้ยินเสียงนั้นก็ชะงักงันแล้วหันกลับมา มองตาเฒ่าที่หน้าตาย่ำแย่ร่างกายแข็งทื่ออย่างประหลาดใจ เมื่อได้กลิ่นเหม็นกลิ่นหนึ่ง มุมปากของเธอก็กระตุก
“นี่คือ…ถ่ายแล้ว?”
เธอมองเด็กน้อยที่กำลังกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสาอยู่ในอ้อมแขนของตาเฒ่า ยิ้มๆ พลางถอยหลังเอ่ยว่า “เรื่องนี้ ท่านจัดการเองก็แล้วกัน ข้าเอาไก่สองตัวนี้ไปจัดการก่อน” เอ่ยจบก็รีบสาวเดินจากไป ทิ้งตาเฒ่าให้ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น
ตาเฒ่าผ่านไปครู่หนึ่งจึงเพิ่งได้สติ มองเด็กน้อยที่ยังคงเหยียดแข้งเหยียดขา ถลึงตากล่าวว่า “ข้าใช้ชีวิตมาจนอายุปูนนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้าถ่าย ถ่าย…เฮ้อ!”
สองคำนั้นเขาพูดไม่ออก แค่คิดว่าสิ่งปฏิกูลของเด็กน้อยเปื้อนร่างกายเขา เขาก็รู้สึกตึงหนังศีรษะไปหมด รีบอุ้มเด็กเดินไปทางด้านล่างลำธารที่เฟิ่งจิ่วอยู่
เฟิ่งจิ่วที่จัดการไก่สองตัวนั้นเสร็จอย่างรวดเร็วเห็นตาเฒ่าอุ้มเด็กเดินมา จึงหัวเราะหยอกล้อ “ตาเฒ่า เจ้าหนูนี่ดีกับท่านเพียงใด ท่านเพิ่งอุ้มเขาเขาก็ทำท่านเลอะไปทั้งตัวอย่างนี้แล้ว เดาว่าท่านก็เพิ่งเคยเจออย่างนี้เป็นครั้งแรกกระมัง”
“เจ้ารีบเอาไก่สองตัวนั้น
