ไปเสียบไม้ย่างเลย ต่อไปเด็กนี่เจ้าเป็นคนเลี้ยงเอง” ตาเฒ่าว่า มือหนึ่งอุ้มเด็ก มือหนึ่งถอดเสื้อออกมารองพื้น ก่อนจะวางเด็กลงบนเสื้อผ้าส่วนที่สะอาด
เฟิ่งจิ่วเห็นแล้วก็ยิ้มๆ “ได้ ท่านล้างไปก่อน อีกเดี๋ยวข้ากลับมา”
กล่าวจบ เธอยิ้มๆ แล้วเดินกลับไปที่ต้นไม้ใหญ่ จุดไฟแล้วเอาไก่สองตัวเสียบไม้ย่างเหนือไฟ ยังโรยเครื่องเทศลงไปด้วยจำนวนหนึ่ง ไม่นาน ก็เห็นตาเฒ่าอุ้มเด็กน้อยห่อผ้าอ้อมเดินกลับมา
“คืนให้เจ้าๆ”
ตาเฒ่ายื่นเด็กน้อยให้เฟิ่งจิ่ว ตนเองนั่งลงข้างกองไฟ หยิบสุราออกมาดื่ม เอ่ยว่า “บรรพบุรุษตัวน้อยแท้ๆ ข้าอายุปูนนี้แล้วยังไม่เคยปรนนิบัติใครเช่นนี้เลย!”
เฟิ่งจิ่วรับเด็กน้อยมา ยิ้มเอ่ย “รอเด็กคนนี้โตเมื่อใด ให้เขาปรนนิบัติท่าน”
ได้ฟังอย่างนั้น ตาเฒ่ามองเธอด้วยความประหลาดใจ “ฟังจากที่เจ้าพูด เจ้าตั้งใจจะเก็บเด็กคนนี้ไว้จริงๆ”
“เป็นท่านที่บอกให้ข้าเลี้ยงเก็บไว้เป็นลูกชายเองไม่ใช่หรือ” เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว มองเขาอย่างแดกดัน
ตาเฒ่าถลึงตา “ข้าบอกให้เจ้าเลี้ยงเจ้าก็เลี้ยงจริงหรือ เจ้าเป็นสาวเป็นนางยังไม่ได้แต่งงาน ข้างกายมีเจ้าหนูน้อยคอยเรียกท่านแม่ นะ นี่ไม่ค่อยดีกระมัง”
“ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก กลับไปก็หาแม่นมให้เจ้าห
