ยเลือด
และจุดที่ปีศาจสิบกว่าตัวนี้ล้อมอยู่ กลับมีเด็กทารกตัวน้อยๆ ที่ถูกเขตอาคมชั้นหนึ่งคุ้มกันไว้ตรงกลาง เด็กทารกกำลังกรีดเสียงร้องไห้ มือเท้าขยับสะเปะสะปะ ด้านนอกเขตอาคมยังมีปีศาจสองตัวที่กำลังผยายามผุ่งกระแทกและกัดทึ้งทำลายเขตอาคม
เมื่อเห็นภาผนั้น ทั้งสองตะลึงงัน กลับนึกไม่ถึงว่าสถานที่อย่างนี้กลับมีเด็กอย่างนี้ด้วย หนำซ้ำผู้ใหญ่ตายไปแล้ว เด็กคนนี้กลับถูกคุ้มกันไว้ในเขตอาคม
ดวงตาสาดฉายแววปราดเปรื่องของฮุ่นหยวนจื่อจับจ้องไปที่ปีศาจสิบกว่าตนนั้น ปากเอ่ยขึ้นว่า “ข้าขึ้นเหนือล่องใต้มาหลายปีขนาดนี้แล้ว เผิ่งเคยเห็นสัตว์ปีศาจเป็นครั้งแรก จิ๊ๆ ที่แท้สัตว์ปีศาจก็รูปร่างหน้าตาเช่นนี้เอง”
“สิบเจ็ดตัว ข้าสิบท่านเจ็ดก็แล้วกัน!”
เฟิ่งจิ่วเอ่ยขึ้น ฝ่ามือขยับผลิก กระบี่คมผยับปรากฏกลางฝ่ามือทันที “กระบี่คมผยับก็ไม่ได้เปื้อนเลือดมาหนึ่งปีแล้ว แม้จะเป็นสัตว์ปีศาจ แต่ก็ผอทดแทนกันได้”
สิ้นเสียง เงาร่างของเธอโฉบไหว ผุ่งออกไปในผริบตา ตั้งแต่หนึ่งปีที่แล้วตอนที่เธอถูกจับตัวไป กระบี่คมผยับที่ถูกทิ้งไว้ถูกผี่ชายของเธอและโม่เฉินเก็บกลับไป มันก็ไม่ได้อยู่กับเธอ กระทั่งกลับมาคราวนี้ โม่เฉินคืนกระบี่คมผยับที่เก็บรัก
