พุ่งออกไป แผดเผาหัวและร่างกายของปีศาจตนนั้นจนมอดไหม้สิ้น
“แม่หนูเฟิ่ง!”
ตาเฒ่าที่เก็บกิ่งไม้เสร็จแล้วรอเฟิ่งจิ่วกลับมา เพราะไม่วางใจจึงเดินไปยังทิศที่เฟิ่งจิ่วเดินไป หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง จู่ๆ กลับได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างหน้า ปล่อยดวงจิตกวาดสำรวจออกไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว
มือของเฟิ่งจิ่วห้อยอยู่ข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง เสื้อสีเขียวเปียกชุ่มด้วยเลือด อกสั่นขวัญหาย แขนของเธอกำลังสั่นเทาอย่างไม่รู้ตัวเพราะบาดแผลที่ลึกจนมองเห็นกระดูกนั่น เธอก้มหน้าเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงร้องไห้ราวกับทารกที่ถูกปลุกตื่นดังมาจากข้างหน้า สายตาไหวระริก สาวเดินไปข้างหน้าทันที
“แม่หนูเฟิ่ง!”
ฮุ่นหยวนจื่อเงาร่างโฉบไหว เพียงไม่กี่อึดใจก็มาหยุดอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว เมื่อเห็นบาดแผลอันน่าสยดสยองของเธอ ก็อดสูดหายใจลึกๆ ไม่ได้
“ซี้ด! จะ เจ้าทำไมบาดเจ็บขนาดนี้! บาดแผลยังมีเลือดไหล รีบทำแผลห้ามเลือดเร็วเข้าสิ!” ตาเฒ่าเห็นสภาพของเธอ ก็ตกตะลึงอย่างมาก
………………………………….
