ตอนที่ 2356 บาดแผลหายไปแล้ว
ไม่เห็นแค่แวบเดียว กลับทำเอาจนเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดเช่นนี้ ยังมีบาดแผลหลายเส้นที่หัวไหล่นั่นอีก ลึกจนเห็นกระดูก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
“เมื่อกี้เจอปีศาจตัวหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วเดินไปข้างหน้าต่อ ตามเสียงทารกร้องไห้ไปเรื่อยๆ “ไม่ทันระวังตัว จึงถูกทำร้ายบาดเจ็บ”
“อย่างนั้นเจ้าก็ควรทำแผลที่ไหล่ก่อนสิ! นี่เจ้ายังจะไปไหนอีก” ตาเฒ่าว่า เห็นเสื้อสีเขียวบนตัวเธอล้วนเปียกชุ่มไปด้วยเลือดแล้ว ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“ข้างหน้ามีเสียงเด็กร้องไห้” เธอตอบ ก่อนจะหยุดเดิน มองฮุ่นหยวนจื่อที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ยิ้มเอ่ยว่า “ไม่ต้องห่วง บาดแผลแค่นี้เรื่องเล็ก”
“นี่ยังเรียกว่าบาดแผลแค่นี้” เขาถลึงตาจ้องเธอ ถามว่า “มีเด็กเสียที่ไหน ในป่าลึกเช่นนี้จะมีเด็กได้อย่างไร…” ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงทารกกรีดร้อง ทำให้เขาตะลึงงัน
“มีเด็กจริงๆ ด้วย”
“ไปดูข้างหน้าหน่อย”
เธอกล่าว ก่อนจะเดินไปข้างหน้าพร้อมกับตาเฒ่า เดินไปประมาณสามสิบจั้ง ก็เห็นเศษซากศพจำนวนหนึ่งบนพื้นก่อน ศพเหล่านั้นราวกับถูกล้วงควักจนข้างในกลวงเปล่า เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเท่านั้น ภาพน่าสยดสยองนั่น ทำให้ทั้งสองอดกลั้นหายใจไม่ได้
โดยเฉพาะเฟิ่ง
