บทที่ 797 ข่าวลือเกี่ยวกับจูชี
หลังจากเข้าใจว่าเหตุใดเย่อวี๋หรานจึงนำตั่งนอนมาด้วย นายอำเภอหลิวก็ไม่รอช้า ถามยืนยันตัวตนของคนทั้งสามทันที
เนื่องจากจูชีมีตำแหน่งติดตัว ยามขึ้นศาลไม่จำเป็นต้องคุกเข่า จึงเพียงยืนตอบคำถาม
ส่วนเย่อวี๋หราน เป็นเพราะได้รับบาดเจ็บจึงไม่จำเป็นต้องคุกเข่า แต่จูซานไม่อาจละเว้น ที่ควรคุกเข่าก็คุกเข่า ที่ควรโขกศีรษะก็โขกศีรษะ ไม่อาจขาดไปแม้แต่อย่างเดียว
ก่อนที่จะมาเขาได้ฝึกฝนแล้ว จึงไม่มีอะไรผิดพลาด
เมื่อถึงขั้นตอนอ่านคำร้อง จูชีก็ท่องคำร้องที่เตรียมมาล่วงหน้าออกมาตรงนั้นโดยไม่ตกหล่น
จูชีย่อมไม่ใช่คนที่เรียบเรียงคำร้อง แต่เป็นทางโจวเสวียของเมืองผู่โซ่วจัดเตรียมไว้ให้
ตัดส่วนที่ไม่เอื้อต่อสกุลจูออกไปทั้งหมด เหลือไว้เพียงส่วนที่ไม่กระทบต่อภาพรวม แล้วตอกย้ำเรื่องชั่วร้ายที่คนสกุลเฉินกระทำ
ยกตัวอย่างเช่นเรื่องที่เย่อวี๋หรานได้รับบาดเจ็บก็ไม่ได้พูดออกไปตามตรงว่าได้รับบาดเจ็บอย่างไร เพียงระบุว่าสาเหตุที่นางได้รับบาดเจ็บเป็นเพราะสกุลเฉิน
คนสกุลเฉินร่ำร้องว่าถูกปรักปรำ พวกตนถึงขั้นลงไม้ลงมือก็จริง แต่ตอนที่ลงมือ จูต้าเหนียงก็หนีไปแล้ว นางบาดเจ็บได้อย่างไร ไฉนเลยพวกเขาจะทราบได้?
แต่พวกเขาก็ไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าการบาดเจ็บของเย่อวี๋หรานไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง
ยิ่งแก้ตัวก็ยิ่งทำให้ผู้คนที่มาชมการพิจารณาคดีอยู่นอกศาลรู้สึกว่า ‘คนสกุลเฉินไม่มีจิตสำนึกจริง ๆ เรื่องที่ตัวเองท
