บทที่ 796 พิจารณาคดี
“นั่นน่ะสิ เรื่องนี้ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน คนที่ใคร ๆ เรียกว่า ‘อาเฉิน’ ผู้นั้นดูเหมือนจะมีบารมีในพรรคซานไห่พอตัว” กล่าวถึงตรงนี้ คนผู้นั้นก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วมองไปรอบ ๆ
จูซานกลัวว่าจะถูกคนจับสังเกตได้จึงเสมองไปทางอื่น ทำเป็นพูดคุยกับคนข้าง ๆ
สิ่งที่โรงน้ำชาไม่ขาดแคลนก็คือคน จิบชาไปพลางฟังคนเล่านิทาน พูดคุยสัพเพเหระ ต่างคนต่างทำธุระของตน ใช้เวลาว่างของตนเองโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
แน่นอน ถ้าเจ้าไปพบเพื่อนร่วมโต๊ะที่พูดคุยถูกคอก็ย่อมสนทนากันต่อไปได้
หรือกระทั่งนัดพบกันครั้งต่อไป
“แต่ว่า” เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา คนผู้นั้นค่อยขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า “เป็นไปได้มากว่าเขาอาจมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่วัน”
คนผู้นั้นตะลึง “ไม่หรอกมั้ง? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าอาเฉินสุขภาพไม่ดี”
“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เป็นเพราะมีคนอยาก…แบบนั้นน่ะ เข้าใจไหม?”
……
จูซานเข้าใจแล้ว หมายความว่ามีคนต้องการ ‘เก็บ’ อาเฉิน?
เมื่อคิดถึงว่าทางการกับโจวเสวียกุมจุดอ่อนของค่ายพรรคเอาไว้แน่น ยืนกรานให้ฝั่งค่ายพรรคมอบคำอธิบายออกมา เจรจากันมาหลายวันแล้วก็ยังไม่มีข้อยุติ ไม่แปลกที่ทางค่ายพรรคจะพิโรธ ต้องการหาใครสักคนมาระบายโทสะ
พวกเฉินหลิ่งกับลูกชายอยู่ในคุก ดูเหมือนน่าอนาถ แต่อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้
ตราบใดที่ฝ่ายค่ายพรรคยังไม่ต้องการแตกหักกับทางการก็ไม่มีทางสาวมือเข้ามาถึงในคุก ในเ
