บทที่ 795 ตกหลุมพราง
กลับเป็นสะใภ้รองเฉินเสียอีกที่ระวังตัวอยู่บ้าง
แต่ความสามารถเล็กน้อยของนางไม่อาจเทียบกับป้าเฉินได้เลย ตะล่อมเล็กน้อยก็สามารถสลายความระแวงในใจนางได้แล้ว
เพียงใช้เวลาหนึ่งมื้ออาหาร พวกนางก็ถูกกล่อมขึ้นรถม้าได้สำเร็จ
คาดว่ายามนี้คงใกล้จะถึงประตูศาลาว่าการแล้ว
“นี่ช่าง…” เย่อวี๋หรานไม่รู้จะพูดอย่างไรดี “คิดไม่ถึงเลยว่าเฉินเสิ่นออกจะดูฉลาด แต่ลูกสะใภ้ที่เลือกมากลับไม่เหมือนนางเลย พอนางล้มลงไปก็ไม่มีใครสามารถรับมือสถานการณ์ตรงหน้าได้อีก”
เรื่องนี้นับว่าเคาะระฆังเตือนสติเย่อวี๋หราน…ลูกชายทั้งเจ็ดของนางแต่งงานมีภรรยาไปแล้วสี่คน ถ้าเป็นเหมือนลูกสะใภ้สกุลเฉิน…
ตั้งแต่หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ มาจนถึงหลินซื่อ เย่อวี๋หรานพิจารณาดูแล้วพบว่าต่อให้เป็นหลี่ซื่อที่น่าพึงพอใจที่สุดในตอนนี้ หากโยนมาอยู่ในสภาพแวดล้อมอย่างเมืองผู่โซ่ว เกรงว่าคงมีชะตากรรมถูกกลืนกินสถานเดียว
หลี่ซื่ออาจมีสมองอยู่บ้าง สามารถค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ หาเลี้ยงครอบครัวได้ แต่ชีวิตนี้นางไม่เคยประสบเรื่องใหญ่มาก่อน หากไม่มีคนคิดร้ายต่อนาง นางย่อมสามารถใช้ชีวิตไปได้เป็นอย่างดี แต่ถ้าต้องมาเผชิญหน้ากับคนอย่างเฉินเสิ่น ประสบกับเรื่องราวเช่นนี้ เกรงว่านางคงสู้ไม่ได้กระทั่งผู้ดูแลเรือนอย่างป้าเฉิน
ซุ่ยเอ๋อยังพูดอะไรอีก ทว่าเย่อวี๋หรานไม่ได้ตั้งใจฟังนัก นางกำลังใคร่ครวญแผนอบรมบรรดาลูกสะใภ้ เผื่อว่าจะสามารถกวดขันพวกน
