างให้ไปไกลกว่าเดิมได้บ้าง
อีกด้านหนึ่ง สารถีบังคับรถม้าเข้าไปทางประตูหลังของศาลาว่าการแล้ว
มือปราบกลุ่มหนึ่งถือดาบรุดเข้ามาล้อมรถม้าเอาไว้อย่างแน่นหนา ชนิดที่ว่าน้ำหยดเดียวก็ไม่อาจเล็ดลอดออกไปได้
คนที่ท่าทางเป็นผู้นำส่งสัญญาณมือให้สารถี
สารถีพยักหน้า ร้องเข้าไปในรถม้าว่า “ฮูหยินใหญ่เฉิน ฮูหยินรองเฉิน ถึงแล้วขอรับ เชิญลงจากรถม้า”
“หา? ถึงแล้วรึ บอกว่าอยู่ไกลมากไม่ใช่หรือ?” สะใภ้ใหญ่เฉินนั่งอยู่บนรถม้าที่โยกเยกโคลงเคลงจนตาปรือ หาวหวอดทีหนึ่งแล้วผลักปลุกคนอื่น ๆ ก่อนจะเลิกผ้าม่านลงมาจากรถม้า
ทันใดนั้น นางก็มีอันต้องชะงักอยู่กับที่ เพราะนางพบว่า ‘สวรรค์! มือปราบนี่นา?!’
นางยังไม่ทันได้ร้องเตือนออกมา มือปราบคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปิดปากนางไว้จากข้างหลังแล้วลากตัวออกไป
“อื้อ ๆๆ…” สะใภ้ใหญ่เฉินตกใจยิ่งนัก ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
ป้าเฉินอะไรนั่นบอกว่าจะส่งพวกนางไปอยู่สุขสบายในเรือนหลังใหญ่ไม่ใช่หรือ ทำไมที่นี่ถึงมีมือปราบเต็มไปหมด?!
สะใภ้รองเฉินลงจากรถม้าตามมา
นางพบชะตากรรมเช่นเดียวกับสะใภ้ใหญ่เฉิน…ถูกคนปิดปากเอาไว้จากข้างหลัง ลากตัวออกไปทันที
จบกัน! พวกนางติดกับแล้ว!
บัดซบ! นางเฒ่าผู้ดูแลคนนั้นหลอกลวงพวกนางหรือนี่!
แต่จะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ มือปราบมากมายล้อมเอาไว้เช่นนี้ ติดปีกยังยากจะบินหนี
“ปล่อยข้านะ เจ้าพวกคนชั่ว ปล่อยข้า!”
“ท่านแม่ ช่วยด้วย! มีคนร้ายมาจับข้า!”
……
เมื่อเฉินหลิ่ง
