มื่อไม่อาจแตะต้องพวกเขา เช่นนั้นแตะต้องอาเฉินแทนก็คงไม่มีปัญหากระมัง?
ด้วยเหตุนี้ ค่ายพรรคใหญ่จึงกดดันพรรคซานไห่…
ช้าก่อน เมื่อครู่พวกเขากล่าวถึงเฉินเสิ่นด้วยนี่นา เกิดอะไรขึ้นกับพวกเฉินเสิ่นกันแน่?
คนกลุ่มนั้นไม่ได้ทำให้จูซานผิดหวัง พวกเขากลับไปพูดถึงเฉินเสิ่นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ที่แท้เฉินเสิ่นก็เป็นคนโง่คนหนึ่ง พาพวกลูกสะใภ้ไปอาละวาดถึงเรือนคู่กรณี สุดท้ายฝ่ายหลังไปแจ้งเบาะแสกับทางการ ถูกส่งตัวให้ทางการแล้ว
อะไรนะ?!
เฉินเสิ่นพาคนไปอาละวาดถึงที่พักของพวกเขา?
จูซานใจเต้นระทึก ไฉนเลยจะยังนั่งเฉยอยู่ได้ รีบพุ่งเข้าไปถามทันที “ฝ่ายคู่กรณีเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่ได้รับบาดเจ็บกระมัง?”
คนกลุ่มนั้นมองมาทางเขาอย่างอึ้ง ๆ
จูซานค่อยรู้สึกตัว เขามีท่าทางกระอักกระอ่วน “เอ่อ…คือว่า…ถ้าข้าบอกว่าได้ยินเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกท่านจะเชื่อไหม?”
คนกลุ่มนั้น: เจ้าคิดว่าข้าจะไม่เชื่องั้นรึ?
พวกเขาเชื่อจริงหรือไม่ จูซานไม่ทราบ แต่พวกเขาบอกว่าไม่ทราบสถานการณ์ฝั่งคู่กรณี ทำให้จูซานต้องค้างคาใจแล้ว
เขาไม่กล้าอยู่นาน รีบกลับเรือนหลิ่วหลงจิ้ง
“ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”
น้ำเสียงร้อนอกร้อนใจ คนยังไม่ทันเข้ามาในเรือน เสียงก็ดังมาก่อนแล้ว
เย่อวี๋หรานกำลังแกะเมล็ดแตง เห็นเขาวิ่งเข้ามาก็รู้สึกประหลาดใจ “มีอะไรหรือ?”
“ท่านแม่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?” จูซานใช้สายตาสำรวจขณะหอบหายใจแล้วพูดว่า “เมื่อครู่
