ำกลับไม่คิดจะยอมรับ?’
เดิมทีนึกว่าวันนี้จะได้ดูคนสกุลจูกับคนสกุลเฉินโต้วาทีถกเหตุผลกันบนชั้นศาลอย่างดุเดือดเลือดพล่าน คิดไม่ถึงว่าคนสกุลจูเพียงโผล่หน้ามาส่งมอบคำร้อง จากนั้นก็หมดธุระของพวกเขาแล้ว
เพราะในไม่ช้าก็มีคนรื้อคดีเก่าของเฉินหลิ่งเมื่อครั้งยังหนุ่มออกมา ต้องการให้เขา ‘ใช้เลือดชดใช้หนี้เลือด’
“ฮือ ๆๆ…ครอบครัวพี่น้องที่บ้านเดิมของข้าตายอย่างน่าเวทนายิ่งนัก เป็นเขา เขาก็คือฆาตกร เขานั่นแหละที่ฆ่าพวกเขา!” หญิงสูงวัยผู้หนึ่งชี้หน้าเฉินหลิ่งขณะร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลพรากอย่างโศกา
นางยังไม่ได้มามือเปล่า แต่พาคนหนุ่มผู้หนึ่งมาด้วย
ที่แท้ตอนที่เฉินหลิ่งไปสังหารคนคราวนั้นไม่ได้สังเกตว่ามีเด็กคนหนึ่งหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้า จึงกลายเป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
คนนอกศาลฮือฮา
“สวรรค์!”
“เฉินหลิ่งผู้นี้อำมหิตเกินไปแล้ว ถึงกับฆ่าคนชิงทรัพย์?!”
“ไม่อย่างนั้นเล่า เจ้าเข้าใจว่าเจ้าแซ่เฉินคนนั้นแค่เป็นครูสอนศิลปะป้องกันตัวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ขายังพิการไปแล้ว จะเอาเงินมากมายจากที่ไหนมาสร้างเรือนหลังใหญ่ปานนั้น? ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้เงินมาอย่างไม่ขาวสะอาด”
……
คนทั้งหลายส่งเสียงอึงอล
คิดไม่ถึงเลยว่าพรรคเล็ก ๆ อย่างพรรคซานไห่จะซุกซ่อนฆาตกรที่น่ากลัวเช่นนี้เอาไว้คนหนึ่ง
ถ้าเด็กคนนี้ซ่อนตัวไม่ดีก็คงถูกสังหารยกครัวไปแล้ว
เรื่องที่ถูกเปิดโปงหลังจากนั้นก็ไม่มีเรื่องไหนน่าตื่นตกใจเท่าเรื่องนี้อีกแล้ว อย่างเช่
