รไม่ออก
จริงสิ ทุกคนล้วนมีครอบครัวของตัวเอง แล้วจะไม่มีใจเห็นแก่ตัวได้อย่างไร?
ตอนที่เฉินเหล่าลิ่วสมัครใจไปสร้างเนื้อสร้างตัวกับเขาในปีนั้น พวกเขายังเป็นเพียงคนหนุ่มที่มีแต่ตัว ไม่มีครอบครัว
พริบตาเดียว เวลาหลายปีก็ผ่านไปทั้งอย่างนี้…
ภายในโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง จูซานหามุมที่ไม่สะดุดตาคนมุมหนึ่ง ครั้นนั่งลงก็นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นครึ่งค่อนวัน
เขากำลังครุ่นคิดว่าถ้าวันนี้ไม่มีข่าวสารใหม่ ๆ เขาก็จะกลับเร็วสักหน่อย
ขณะนั้นเอง มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในโรงน้ำชา พอหาที่นั่งได้ก็พูดคุยกันเรื่องครอบครัวเฉินหลิ่ง
แม้ว่าด้วยการควบคุมของค่ายพรรค คนที่รู้เรื่องราวเบื้องหลังมีไม่มาก แต่ข่าวซุบซิบเหล่านี้กลับลือกันหนาหู
ใครบางคนพูดว่า “พวกเจ้าคิดว่าทำไมเฉินหลิ่งถึงถูกจับเข้าคุก? ที่พูดกันว่าเพราะเงินหายไปจึงมีเรื่องกับคนอื่น เรื่องพวกนั้นหลอกลวงทั้งเพ ถึงขั้นจะเอาชีวิตคนอื่น จะเป็นเพราะเงินแค่นั้นจริง ๆ หรือ?”
“แล้วเจ้าคิดว่าเป็นเพราะเรื่องอะไร?”
“ง่ายจะตายไป เฉินหลิ่งเป็นคนพรรคไหน?”
“ก็พรรคซานไห่น่ะสิ”
“ใช่แล้ว พวกเขาทั้งบ้านล้วนเป็นคนพรรคซานไห่ เป็นพวกเกลือกกลั้วอยู่ในค่ายพรรค เรื่องอะไรสามารถทำให้พวกเขาไม่เสียดายชีวิต? จะต้องเป็นเพราะเขารับเงินของใครมาแน่ เอาชีวิตคนอื่นแทนเจ้าของเงิน สุดท้ายจัดการไม่สำเร็จ ถูกจับได้คาหนังคาเขา เข้าใจแล้วหรือยัง?”
……
ใครบางคนพูดว่า “จะต้องเป็นเพราะเรื่องที่เฉินหลิ่งเคยทำ
