บทที่ 794 ปรนนิบัติอย่างดี
นอกจากพวกเฉินเสิ่น เย่อวี๋หรานก็คิดไม่ออกแล้วว่าตนเองเคยไปข้องแวะกับคนแซ่เฉินคนไหนในเมืองผู่โซ่วแห่งนี้อีก
แต่เฉินหลิ่งกับลูกชายทั้งสองคนถูกทางโจวเสวียส่งให้ทางการไปแล้ว พวกเฉินเสิ่นกลับไม่ไปโวยวายที่ศาลาว่าการหรือโจวเสวีย มาโวยวายที่นี่ทำไม?
ป้าเฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว! เป็นพวกนาง สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินพาลูกเล็กสามคนมาด้วย ทั้งยังมีแม่สามีที่ยังไม่ได้สติอีกคน พวกนางมาโวยวายหน้าเรือนหลิ่วหลงจิ้งว่ามีคนขโมยเงินในเรือนพวกนาง ทำให้ผู้ชายในครอบครัวพวกนางต้องเข้าคุก แม่สามีก็สลบไสลไม่ได้สติ…ทำให้พวกนางบ้านแตกสาแหรกขาด ถ้าคนที่พักอยู่ที่นี่ไม่มอบคำอธิบายให้พวกนาง พวกนางก็จะเอาศีรษะชนประตูฆ่าตัวตายเสียตรงนั้น”
เย่อวี๋หรานใจหายวาบ “ชนแล้วหรือ?”
“เปล่า บ่าวให้คนไปขวางไว้แล้ว” ป้าเฉินกล่าว “ตอนนั้นคนที่ผ่านไปมามีไม่มาก แต่บ่าวเกรงว่าหากพวกนางยังโวยวายต่อไปจะทำให้คนมามุงมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คุณชายเสื่อมเสียชื่อเสียงจึง ‘เชิญ’ พวกนางเข้ามาเจ้าค่ะ”
ส่วนว่า ‘เชิญ’ อย่างไรนั้น ป้าเฉินไม่ได้พูดอย่างละเอียด
เย่อวี๋หรานค่อยสงบใจลงได้บ้าง “ยังคงเป็นป้าเฉินที่อาวุโสมากประสบการณ์ จัดการเรื่องราวได้เหมาะสม ถ้าเปลี่ยนเป็นคนหนุ่มสาวที่อารมณ์หุนหันพลันแล่นคงได้ทะเลาะกันหน้าประตูเรือนแล้ว”
เนื่องจากเกรงว่าป้าเฉินจะไม่รู้ความจริง เย่อวี๋หรานจึงจงใจด่าออกมาอย่างโมโห “พวกนางน่ารังเกีย
