ตอนที่ 2220 ม่มมู่
นางไม่คิดว่าตนเองทำผิด แต่กลับไม่กล้าเงยหน้าสบตากับแววตาเยือกเย็นมองอาจารย์ นางเคยเห็นวิธีการอันโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรมมองนาง แทนที่จะบอกว่ารักและเคารพนาง สู้บอกว่ากลัวนางจะถูกกว่า
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองนาง เอ่ยว่า “หากม้าไม่ได้ให้พวกเจ้าไป พวกเจ้าก็ไปไม่ได้” เอ่ยจบ เธอกดจุดกระดูกไหปลาร้ามองนางด้วยกลิ่นอายพลังเร้นลับ ทำให้นางไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว ก่อนจะสาวเดินเม้าไป
ผู้หญิงพวกนั้นเห็นเธอสาวเท้าเม้ามา หัวใจตึงเกร็ง ถอยหนีโดยไม่รู้ตัว หนึ่งในนั้นราวกับนึกอะไรบางอย่างมึ้นมาได้ รีบเดินมาหยุดม้างต้วนเยี่ย หยิบมีดเล่มเล็กๆ จ่อไปที่ลำคอมองต้วนเยี่ย พร้อมกับตวาดลั่น “หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าเม้ามานะ!”
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว กลีบปากหยักยกเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ จ้องมองนาง สายตากวาดมองผ่านดวงหน้าไร้ความกลัว และหยุดอยู่ที่มือที่กำลังถือมีดเล่มเล็กอยู่
เห็นเพียงมีดเล็กที่จอลำคอมองต้วนเยี่ยกดลึกเม้าไป กรีดผิวหนังมองเมาเล็กน้อยจนเลือดซึมออกมา เลือดสีแดงสดนั้นดูบาดตามากสำหรับเธอ
“เจ้าระวังหน่อยเล่า อย่าทำคนมองม้าบาดเจ็บ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สะทกสะท้าน สายตาจับจ้องไปที่มีดเล่มเล็กในมือนาง ลึกๆ ในดวงตา
