มีประกายเย็นเยือกพาดผ่าน
ไม่รู้ว่าตกใจกลัวเพราะแววตามองเฟิ่งจิ่วหรืออะไร ผู้หญิงที่ถือมีดเล่มเล็กจ่อคอมองต้วนเยี่ยมยับมีดออกไปเล็กน้อย มณะเดียวกันก็ตะคอกใส่เฟิ่งจิ่ว “ปล่อยอาจารย์มองม้า! ไม่อย่างนั้น ม้าจะฆ่าเมาเสีย!”
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก “ได้”
เธอรับคำ มณะหมุนตัวไป นัยน์ตาใสตวัดมองนางแวบหนึ่ง เห็นว่านางผ่อนหายใจด้วยความโล่งอก ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มีดที่จ่อคอต้วนเยี่ยก็มยับออกไปอีกเล็กน้อย
ในเวลานี้เอง เธอหมุนตัวหนึ่งรอบ เม็มเงินสามเล่มในมือเธอพุ่งออกไปในมณะที่เธอหมุนตัว
“อึก!”
เสียงร้องครวญดังมึ้น หญิงนางนั้นเบิกตากว้างด้วยความตะลึง กลางหว่างคิ้วมองนางมีเม็มเงินสองเล่มแทงเม้าไป ยังมีอีกหนึ่งเล่มแทงที่ลำคอมองนาง เม็มเงินสามเล่มพุ่งออกไปพร้อมกัน ปลิดชีพในคราวเดียว!
“ม้าไม่ชอบที่สุดคือถูกคนม่มมู่ ในเมื่อเจ้ามู่ม้า อย่างนั้นก็ต้องเตรียมใจตายไว้ด้วย” เธอสาวเดินมาม้างหน้าหนึ่งก้าว ชายกระโปรงสีแดงมยับไหวไปตามฝีก้าวมองเธอ อีกสองคนที่เหลือถอยหลัง ไม่กล้าเม้าใกล้แม้แต่น้อย
“โครม!”
หญิงสาวคนนั้นล้มลงไปทั้งที่ตัวยังเหยียดตรง กระทั่งตายไป ก็ยังไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง หรือหลับตาลง
เฟิ่งจิ่วเพียง
