ไป๋ลู่เปิดประตู พลันเห็นชายวัยกลางคนที่รูปร่างหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง
“อาจารย์เฝ่ย ขอโทษที่จู่ ๆ ก็มารบกวนครับ” รอยยิ้มบนหน้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ขณะที่ส่งตะกร้าผลไม้ที่เขาถืออยู่ให้ “นี่คือของขวัญสำหรับการพบกันครับ”
ทว่าเฝ่ยไป๋ลู่กลับไม่ขยับ
“ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบท่าทีที่หยาบคายแบบนี้ ดังนั้นในการมาเยี่ยมครั้งแรกผมจึงนำผลไม้มาด้วย ขอโทษที่พรวดพราดมารบกวนอาจารย์ ขอคุณโปรดอภัยด้วย” เฉินซีกลัวเฝ่ยไป๋ลู่ไม่พอใจ จึงรีบพูดแสดงเจตนาของเขา
“ที่ผมมาในครั้งนี้เพื่อต้องการเชิญอาจารย์มาช่วยทำนายดวงชะตา จากนั้นก็จะมีของขวัญขอบคุณมอบให้ด้วย ขอให้อาจารย์ช่วยด้วยเถอะครับ”
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ขยับ ไม่ใช่เพราะรังเกียจการทักทายแบบลวก ๆ และหยาบคาย แต่เป็นเพราะกำลังสังเกตใบหน้าของเฉินซี
นายเฉินซีเกิดมาในครอบครัวนักธุรกิจมั่งคั่ง ช่วงปีแรกครอบครัวตกต่ำ อาชีพการงานขึ้น ๆ ลง ๆ หลังจากทำงานหนักมาหลายปีจนถึงวัยกลางคนถึงได้เจริญรุ่งเรือง เขาทำความดีเสมอ มีความกตัญญู เป็นดวงชะตาของวัยชราที่เสวยสุขอย่างราบรื่นมั่นคง
แต่ที่แปลกก็คือ โชคชะตาของเขาเป็นสีขาวกับสีดำเทา
คนทั่วไปเป็นสีขาว คนทำชั่วเป็นสีดำ และสีเทาแสดงถึงพลังแห่งความตาย
คนคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนชั่วช้าสามานย์ ตรงกันข้าม เขาทำความดีมาไม่น้อย แต่แล้วทำไมเขาถึงโชคชะตาถึงมีสีดำผสมกับสีเทาได้?
แปลกเกินไปแล้ว
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?
ใบหน้าของเฝ่ย
