บทที่ 793 ก่อความวุ่นวาย
พวกเด็ก ๆ ไม่ใคร่จะยินดี ถูกคนไล่ออกมาตอนกลางดึก ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงที่นี่ ตอนนี้จะให้กลับออกไปข้างนอกอีกเนี่ยนะ
เฉินต้าชวนถามขึ้นว่า “ท่านแม่ ท่านจะไปไหนอีกขอรับ? นี่ก็มาถึงบ้านท่านยายแล้วไม่ใช่หรือ?”
“อย่าพูดเลย รีบไปกันเถอะ” สะใภ้ใหญ่เฉินหอบหิ้วสัมภาระ บอกให้พี่ชายของนางช่วยเคลื่อนย้ายเฉินเสิ่นขึ้นรถเข็น
“ข้าไม่ไป!” เฉินต้าชวนนั่งก้นจ้ำเบ้าลงตรงนั้นไม่ยอมขยับ
สะใภ้ใหญ่เฉินเดินเข้าไปลากเขา “ไม่ไปแล้วจะอยู่ทำอะไรที่นี่? รอให้คนไปแจ้งเบาะแสแล้วถูกจับเข้าคุกหรือไร?”
สะใภ้รองเฉินก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าวุ่นวายกันมาครึ่งค่อนคืนแล้ว แต่กลับต้องมาเสียเที่ยว
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเสียเลย ยกตัวอย่างเช่น พวกนางทราบสถานการณ์ของพวกตนกระจ่างมากขึ้น
เวลานั้นฟ้าเริ่มสว่างเรื่อเรืองขึ้นมาแล้ว
พวกนางสองคนผลักรถเข็นเข้าไปซ่อนตัวในตรอกแห่งหนึ่งด้วยกลัวว่าจะถูกใครพบเห็น
ด้านหลังยังมีเด็กน้อยที่หาวหวอดตามมาอีกสามคน บ่นอะไรกระปอดกระแปด
“พี่สะใภ้ ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ? พวกเราไม่มีที่ไปอีกแล้ว” เรื่องของพี่สะใภ้ทำให้สะใภ้รองเฉินตระหนักได้ว่าบ้านเดิมของนางก็คงไม่อาจกลับไปได้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นการสร้างปัญหาให้คนที่บ้านเดิม
“ข้าจะไปรู้หรือ?” สะใภ้ใหญ่เฉินแบมือ
“แต่พวกเราจะอยู่ข้างนอกตลอดไปไม่ได้นะ”
……
ทั้งสองคุยกันไปคุยกันมา ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงคิดไปถึงเย่อวี๋หราน
“
