จริงด้วย นางทำให้พวกเรามีบ้านก็ไม่อาจกลับ พวกเราควรไปหานางสิ…” สะใภ้ใหญ่เฉินต่างจากสะใภ้รองเฉินที่พอจะใช้สมองอยู่บ้าง พอได้ยินข้อเสนอนั้นก็หอบหิ้วข้าวของตรงไปหาคนทันที
ฟ้าสว่างขึ้นตามลำดับ
จูซานแวะมาทักทาย เปลี่ยนยาและรับประทานอาหารเช้าที่ห้องเย่อวี๋หรานเช่นเคย จากนั้นค่อยออกไปสืบข่าว
สาวใช้ซุ่ยเอ๋อถือกระจาดเย็บปักออกมานั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ทำงานไปพลางพูดคุยเป็นเพื่อนเย่อวี๋หรานไปด้วย
“ทำให้คุณชายเยี่ยน?” อาศัยจากความทรงจำเจ้าของร่างเดิม เย่อวี๋หรานมองปราดเดียวก็ดูออกว่าผ้าในมือของซุ่ยเอ๋อเป็นผ้าแพรไหม รูปแบบที่ทำก็ยังเป็นรูปแบบของบุรุษ
รูปแบบเช่นนี้ สมัยที่เจ้าของร่างเดิมยังสาวก็เคยทำให้ผู้เป็นนายมาก่อน
สิ่งที่ทำมากที่สุดก็ถือถุงหอม
“เจ้าค่ะ!” ซุ่ยเอ๋อยิ้มแย้มแล้วกล่าวว่า “คุณชายมักออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ต้องมีอาภรณ์ที่น่ามองหลายชุดสักหน่อยถึงจะดี ที่นี่ไม่มีเรือนเย็บปักเหมือนที่จวน บ่าวจึงได้แต่ลงมือทำด้วยตัวเอง”
“คุณชายเยี่ยนเป็นคนเข้าอกเข้าใจคนอื่น ถ้าพวกเจ้ามีงานล้นมือก็บอกเขาก็ได้ หาช่างเย็บผ้ามาช่วยงานหรือซื้ออาภรณ์ที่ทำสำเร็จแล้วจากร้านขายผ้าก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
สีหน้าของซุ่ยเอ๋อเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางกล่าวว่า “อาภรณ์ที่ข้างนอกทำเหมือนกันที่ไหนเจ้าคะ? บ่าวรับใช้คุณชายมาจนชิน คุณชายชอบแบบไหนบ่าวรู้กระจ่างยิ่งนัก ถ้าให้คนนอกทำ คุณชายไม่แน่ว่าจะชอบ…อีกอย่าง บ่าวมีหน้าที่รับใช้คุ
