ยบๆ
เฟิ่งจิ่วถูกปลุกตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นคาวเสียดแทงจมูกนั่น ครั้นลืมตา เธอก็สัมผัสได้ว่ามีรสชาติแปลกๆ ในปาก เธอขมวดคิ้วลุกนั่ง รู้สึกว่าเส้นเลือดในร่างกายร้อนรุ่มแปลกๆ
“เจ้าให้ข้ากินอะไร!”
เธอจ้องเจ้าสำนักปัญจพิษที่นั่งอยู่ด้านหนึ่ง จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นยะเยือก ลึกๆ ข้างในพลันสังหรณ์ใจไม่ดี เธอในเวลานี้ จุดลมปราณทั่วร่างถูกสกัด กลิ่นอายพลังวิญญาณก็ถูกผนึกเช่นกัน แทบไม่อาจขับเคลื่อนพลังได้เลย
ส่วนกลิ่นอายพลังเร้นลับที่เธอไม่เคยใช้มาก่อนเวลานี้เธอกลับไม่กล้าเปิดเผยให้รู้แม้แต่น้อย ด้วยกลัวว่าเขาจะจับได้ว่าเธอยังมีพลังอีกขุมซ่อนอยู่ข้างใน ตอนนี้ โอกาสที่เธอจะหนีไปได้ก็มีแต่ต้องอาศัยทีเผลอเท่านั้น
เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนหมดสติไปถูกเขาป้อนยาอะไรให้กินกันแน่? แม้ไม่รู้ว่าเป็นยาใด แต่เดาได้ว่าต้องไม่ใช่อะไรดีๆ แน่นอน
“กินอะไรงั้นหรือ? หึ! ไม่นานเจ้าก็จะรู้เอง” เขาจ้องเธอ ดวงตาสีแดงเลือดมีประกายแปลกประหลาดและบ้าคลั่ง
เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้ว ความร้อนรุ่มในโลหิตราวกับเพิ่มสูงขึ้นอีก เป็นความรู้สึกที่ประหลาดมาก นอกเหนือจากนี้ ร่างกายก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปอีก ตอนนี้เธอไม่รู้ว่ายานั้นมีฤทธิ์อะไร เพียงแต่ กลิ่นคาว
