เอาไว้ที่หน้าประตู
“เสี่ยวกัว เจ้าทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?”
เด็กหนุ่มที่อยู่หน้าประตูมีสีหน้าขอโทษขอโพย “อาเฉิน ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลยขอรับ นี่คือคำสั่งของเบื้องบน ไม่ให้ท่านเข้าไป…”
“ทำไมถึงไม่ให้ข้าเข้าไป? ใครเป็นคนสั่ง? หัวหน้าพรรคหรือเกาเหล่าซื่อ (เจ้าสี่แซ่เกา)?” นอกจากเจ้าเฒ่านั่นกับเกาเหล่าซื่อ อาเฉินก็คิดไม่ออกแล้วว่ายังมีใครที่เป็นอริกับตนเองอีก
เสี่ยวกัวยิ้มประจบ ไม่สามารถบอกได้เช่นกันว่าเป็นท่านไหน เอาเป็นว่าเบื้องบนมีคำสั่งลงมาเช่นนี้
“ถอยไป!” อาเฉินชักสีหน้าออกคำสั่ง
“ไม่ได้หรอกขอรับ วันนี้เป็นเวรข้าเฝ้ายาม ถ้าข้าถอยออกไปแล้ว หัวหน้าต้องจัดการข้าแน่…”
เสี่ยวกัวยังพูดไม่จบ อาเฉินก็กล่าวอย่างรำคาญว่า “เขาจัดการเจ้าได้ ข้าจัดการเจ้าไม่ได้งั้นรึ?”
เสี่ยวกัวหดคอ
อาเฉินเดินเข้าไปเตะอีกฝ่าย แล้วผลักให้ออกไป
เสี่ยวกัวไม่กล้าทำร้ายอาเฉิน ได้แต่เดินตามมาอย่างร้อนใจอยู่ข้างหลัง “อาเฉิน เบื้องบนสั่งการมาแล้ว ท่านไม่อาจเข้าไป ท่านเข้าไปไม่ได้จริง ๆ ถ้าท่านเข้าไป ข้าจะถูกตำหนิได้นะขอรับ…”
เมื่อเดินตามอาเฉินเข้าไปถึงข้างใน คาดไม่ถึงว่าข้างในไม่เพียงแต่จะมีหัวหน้าพรรคซานไห่ แต่ยังมีพวกเกาเหล่าซื่ออยู่ด้วย
พวกเขากำลังหารือกันเกี่ยวกับอนาคตของอาเฉิน
หัวหน้าพรรคซานไห่โบกมือเป็นสัญญาณให้เสี่ยวกัวออกไป
เสี่ยวกัวเห็นว่าหน้าที่ของตนเองสิ้นสุดลงแล้วก็รีบวิ่งออกไป
ไอ้หยา มารดามันเถอะ ข้
