บทที่ 789 ทุบเรือนอาเฉิน
“ข้าเป็นห่วงขอรับ เจ้าเจ็ดไปกับพวกเขาแบบนี้ ไปทำอะไรบ้างพวกเราก็ไม่รู้เลย” จูซานขมวดคิ้ว
“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ที่นั่นคือโจวเสวียนะ ไม่ใช่รังมังกรถ้ำพยัคฆ์หรือสถานที่อโคจรอันใดเสียหน่อย พวกเขาแค่กลัวว่าพวกเราจะเปลี่ยนใจย้ายไปอยู่ฝ่ายเดียวกับค่ายพรรคเหล่านั้นจึงพาเจ้าเจ็ดไป เวลาจะทำอะไร พวกเราก็จะพะวงถึงเจ้าเจ็ด มีข้อให้ต้องกริ่งเกรง”
“ปัญญาชนพวกนี้ชอบทำอะไรวกวนไปมา มีเรื่องอันใดพูดออกมาตรง ๆ ก็ไม่ได้?” จูซานกลุ้มใจ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอาจารย์เสินยังคงดีกว่า ไม่ได้มีเล่ห์เพทุบายมากขนาดนั้น
เย่อวี๋หรานยิ้ม “นี่เรียกว่าอ้อมค้อม เรื่องบางอย่างทำได้เพียงเข้าใจ แต่ไม่อาจพูดออกมา”
“ช่างเถอะขอรับ ไม่พูดอะไรสักอย่าง เอาแต่ให้คนอื่นเดา ถ้าเดาผิดจะทำอย่างไร?”
“เดาผิดก็ไม่เป็นไรนี่ นั่นแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนในแวดวงเดียวกัน เข้ากันไม่ได้”
……
เย่อวี๋หรานพูดจาด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่ความจริงกลับรู้สึกกังวลอยู่ไม่มากก็น้อย
เพราะนางไม่รู้เลยว่าฝั่งค่ายพรรคเหล่านั้นมีท่าทีอย่างไร ทั้งยังไม่รู้ว่าทางโจวเสวียต้องการเจรจาอันใดกับอีกฝ่าย
เพียงหวังว่าตอนทั้งสองฝ่ายเจรจากัน จะไม่ ‘ขาย’ ครอบครัวของพวกนางอนาถเกินไป
จูชีไปพักอยู่ในโจวเสวียเป็นเวลาหลายวัน
อาจารย์กู่ไม่ได้ขัดขวางการมาเยี่ยมของจูซาน แต่ก่อนที่การทดสอบฝากตัวเป็นศิษย์จะสิ้นสุดลง จูชียังไม่อาจไปจากโจวเสวีย
หลายวันมานี้
